මුළු පවුල්ම මරණය තෝරා ගත් විට පාස්කු ඉරිදා ප්‍රහාරකයන් සහ ඔවුන්ගේ මරණයට ඇති කැමැත්ත තේරුම් ගැනීම

 

කතෝලික සභාව දිගින් දිගටම “මහා මොළකරු” සොයමින් කරන ඉල්ලීම අපව තවත් විශාල ප්‍රශ්නයක් වෙත ගෙන යයි.

ඒ ප්‍රශ්නය වන්නේ මරාගෙන මැරෙන ත්‍රස්තවාදය පිටුපස ඇති මනෝවිද්‍යාවයි.

මහා මොළකරුවෙකුට එක් පුද්ගලයෙකු අන්තවාදයට යොමු කළ හැකිය.

නමුත් සම්පූර්ණ පවුල්ම තම ජීවිත පූජා කිරීමට තීරණය කරන විට, එය එක් දේශපාලන නියෝගයකින් පමණක් පැහැදිලි කළ හැකිද?

මුළු පවුලක්ම තම සැමියා, බිරිඳ, සහෝදරයා, සහෝදරිය, පියා, පුතා — එමෙන්ම නූපන් දරුවෙකු පවා — කිසියම් දේශපාලන නායකයෙකු හෝ මුස්ලිම් නොවන නායකයෙකු බලයට ගෙන ඒම සඳහා ස්ව කැමැත්තෙන් මරණයට යවන්නේ නැත.

එබැවින් පාස්කු ඉරිදා තේරුම් ගැනීමට ශ්‍රී ලංකාව තේරුම් ගත යුතු මනෝවිද්‍යාත්මක අංගයක් තිබේ.

අප බෝම්බකරුවන් අපරාධකරුවන් ලෙස පමණක් විමර්ශනය කළහොත්, ඔවුන්ට මරණය ආගමික ජයග්‍රහණයක් ලෙස සිතීමට පෙළඹවූ මතවාදය අපට මග හැරිය හැක.

අතේ සලකුණ.

දිවුරුම.

මරණයට පෙර පැවසූ අවසන් වචනය.

මේ සියල්ල එකම විශ්වාසයක සලකුණු විය හැකිය.

කිසිදු මරාගෙන මැරෙන බෝම්බකරුවෙකු තම අවසන් මොහොතේ “මහා මොළකරුගේ” නම ප්‍රකාශ කළේ නැත.

අප තේරුම් ගත යුතු වචනය: “ෂහීද්භාවය”

ඉස්ලාමීය පාරිභාෂික අර්ථයෙන් “ෂහීද්” යන සංකල්පයට දිගු ආගමික ඉතිහාසයක් ඇත.

නමුත් ඉස්ලාමීය ඉගැන්වීම සරලවම,

“තමන් මරා ගන්නා පුද්ගලයා ෂහීද්වරයෙකි”

යැයි නොකියයි.

කුරානය තුළ තමන්ගේ ජීවිතය විනාශ කර ගැනීම සම්බන්ධයෙන් තහනමක් ඇත. ප්‍රධාන ධාරාවේ ඉස්ලාමීය ආගමික අධිකාරීන් ද මරාගෙන මැරෙන ප්‍රහාර සහ සිවිල් වැසියන්ට එරෙහි බෝම්බ ප්‍රහාර ප්‍රතික්ෂේප කරති.

එසේ නම් ප්‍රශ්නය වන්නේ:

ජිහාඩ්වාදී සංවිධාන විසින් “ෂහීද්භාවය” නැවත අර්ථකථනය කර, පුද්ගලයෙකුට තමන්ගේ මරණයත් අන් අය ඝාතනය කිරීමත් පූජනීය ක්‍රියාවක් ලෙස දකින්නට ඉගැන්වූයේ කෙසේද?

පාස්කු ඉරිදා තේරුම් ගැනීමට අපට මෙම ප්‍රශ්නය මග හැරිය නොහැක.

අන්තවාදී නැවත අර්ථකථනය

ජිහාඩ්වාදී මතවාදය පිළිබඳ පර්යේෂණවලින් මෙම වෙනස ලේඛනගත කර තිබේ.

මොහමඩ් හෆෙස් පෙන්වා දී ඇති පරිදි, ඉස්ලාමීය සම්ප්‍රදාය තුළ සියදිවි නසා ගැනීම තහනම් වුවද, රැඩිකල් සලාෆි ජිහාඩ්වාදීන් විසින් සියදිවි නසා ගැනීමේ ප්‍රහාර “ෂහීද් මෙහෙයුම්” ලෙස හඳුන්වා, ඒවා ආගමික වශයෙන් අවසර ලත් ක්‍රියාවන් ලෙස ඉදිරිපත් කිරීමට තර්ක ගොඩනගා ඇත.

Reid Hutchins විසින් 2017දී කළ Islam and Suicide Terrorism: Separating Fact from Fiction අධ්‍යයනයෙන් ISIS විසින් පූජාව, ෂහීද්භාවය සහ ජිහාද් යන සංකල්ප විකෘති කර, බඳවා ගැනීම් සඳහා භාවිත කළ ආකාරය විමසා ඇත.

Pieter Nanninga විසින් 2018දී Numen සඟරාවේ පළ කළ අධ්‍යයනයෙන් ISIS හි Dabiq සහ Rumiyah සඟරා විශ්ලේෂණය කර, ISIS විසින් මුල් ඉස්ලාමීය ඉතිහාසයේ ජිහාද් සහ ෂහීද්භාවය පිළිබඳ සම්ප්‍රදායන් භාවිත කර තම මියගිය සාමාජිකයන් “ෂහීද්වරුන්” ලෙස ඉදිරිපත් කර, අනෙක් අයගේ ස්වපූජාවට පෙළඹවූ ආකාරය පෙන්වා දෙයි.

මෙහි අප තේරුම් ගත යුතු මූලික වෙනස මෙයයි.

“මට මැරෙන්න අවශ්‍යයි” යන්නත්,

“මම මෙම අරමුණ වෙනුවෙන් මගේ ජීවිතය පූජා කරමි” යන්නත් එකම දෙයක් නොවේ.

පුද්ගලයෙකුගේ සියදිවි නසා ගැනීම මානසික පීඩනය, තනිකම, බලාපොරොත්තු නැතිවීම වැනි විවිධ හේතු නිසා සිදුවිය හැකිය.

නමුත් “මරණය මගින් ෂහීද්වරයෙකු විය හැකිය” යන අදහස ඉගැන්වූ විට, මරණය ගෞරවයක් සහ ආගමික ත්‍යාගයක් ලෙස ඉදිරිපත් කළ හැකිය.

මෙම අදහස සම්පූර්ණ පවුලකට ඇතුළු වූ විට?

එක් පුද්ගලයෙකු තනිව අන්තවාදයට යොමු වීම එක් ගැටලුවකි.

නමුත් අන්තවාදී මතවාදයක් පවුලක් හරහා ක්‍රියාත්මක වීම සම්පූර්ණයෙන් වෙනස් හා වඩාත් භයානක තත්ත්වයකි.

එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය ද පවුලේ බලපෑම දරුවන්ගේ රැඩිකල්කරණයට සහ බඳවා ගැනීමට බලපාන ආකාරය පිළිබඳ අනතුරු අඟවා තිබේ.

ප්‍රචණ්ඩ අන්තවාදී අදහස් දරන පවුලේ සාමාජිකයන් විසින් අනෙක් සාමාජිකයන් බඳවා ගැනීමට හෝ මතවාදීව හැඩගැස්වීමට බලපෑම් කළ අවස්ථා ද වාර්තා වී ඇත.

ISIS විසින් දරුවන් බඳවා ගැනීමටත්, ඔවුන් අනාගත සටන්කරුවන් හා මතවාදී භාරකරුවන් ලෙස හැඩගැස්වීමටත් උත්සාහ කළ බවට ද වාර්තා තිබේ.

මෙයින් අපට ත්‍රස්තවාදය දෙස බැලීමට සම්පූර්ණයෙන් වෙනස් මාර්ගයක් ලැබේ.

අප බලන්නේ එක් බෝම්බකරුවෙකු පමණක් නොව,

මිතුරු කණ්ඩායමක්.

විවාහයක්.

සහෝදරත්වයක්.

පවුලක්.

භෞතික හෝ අන්තර්ජාල ප්‍රජාවක්.

අන්තවාදී මතවාදය මෙවැනි සමාජ පරිසරයක් ග්‍රහණය කරගත් විට එය පුද්ගලයෙකුගේ මතයක් පමණක් නොවී පවුල් සංස්කෘතියක් බවට පත්විය හැකිය.

මෙය, කතෝලික සභාවේ ඇතැම් පාර්ශ්ව විසින් ඉදිරිපත් කරන දේශපාලන අරමුණකින් පමණක් පැහැදිලි කළ හැකිද?

ISIS දෙස බලමු

ISIS විසින් ෂහීද්භාවයේ බලය හොඳින් අවබෝධ කරගෙන තිබුණි.

එහි ප්‍රචාරණය මියගිය සටන්කරුවන් සැමරීම පමණක් නොවීය.

Dabiq සහ Rumiyah වැනි ප්‍රකාශන පිළිබඳ අධ්‍යයන පෙන්වා දෙන්නේ ISIS විසින් ජිහාද් සහ ෂහීද්භාවය පිළිබඳ ඉස්ලාමීය ඉතිහාසයේ සම්ප්‍රදායන් භාවිත කර, මියගිය සාමාජිකයන්ගේ “ෂහීද් ජීවිත කතා” ගොඩනගා, ඔවුන් අනෙක් අයට ආදර්ශ ලෙස ඉදිරිපත් කළ බවයි.

ISIS බඳවා ගන්නා අයට සරලව,

“ගොස් මැරෙන්න”

යැයි පමණක් කීවේ නැත.

මරණය වීරත්වයක්, අර්ථවත් ක්‍රියාවක් සහ ආගමික වැදගත්කමක් සහිත පූජාවක් ලෙස ඉදිරිපත් කරන කතාවක් ගොඩනගා තිබුණි.

එවැනි මනෝවිද්‍යාත්මක ග්‍රහණයක්, මුළු පවුලකටම තම ජීවිත පූජා කර දේශපාලන නායකයෙකු බලයට ගෙන ඒම සඳහා මැරෙන්න කියා කරන නියෝගයකට වඩා වෙනස්ය.

කතෝලික සභාවට තර්ක කළ හැක්කේ ආගම භාවිත කළේ සැබෑ දේශපාලන අරමුණක් වසන් කිරීමට පමණක් බවයි.

එහෙත් එවිට තවත් ප්‍රශ්නයක් මතු වේ.

Christchurch ට පෙර Zahran කරමින් සිටියේ කුමක්ද?

Wanathawilluwa හි පුපුරණ ද්‍රව්‍ය 2019 ජනවාරි මාසයේදී සොයා ගැනීමෙන් පසුව ප්‍රහාර සැලසුම් වේගවත් වූ බවට සාක්ෂි තිබේ.

Christchurch ප්‍රහාරය ඊට පසුව සිදු වූ අතර, එය ප්‍රහාරයේ වේලාව හෝ ඉලක්ක කෙරෙහි බලපෑමක් කළා විය හැකිය.

එහෙත් අප අසන ප්‍රශ්නය මෙයයි:

2018 පෙබරවාරි මාසයට පෙර Zahran කරමින් සිටියේ කුමක්ද?

Asad Maulana විසින් 2018 පෙබරවාරි මාසයේ Suresh Sallay සමඟ පැවති බව කියන හමුවක් සහ Pillayanගේ ඉල්ලීම මත ඇති වූ බව කියන දේශපාලන සැලැස්මක් පිළිබඳ චෝදනාවක් ඉදිරිපත් කර ඇත.

නමුත් 2017 ජූනි මාසයේදීත් Zahranගේ අන්තවාදී ක්‍රියාකාරකම් පිළිබඳ TID විසින් නීතිමය ක්‍රියාමාර්ග ඉල්ලා පිටු 25ක ලේඛනයක් නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුවට යවා තිබුණි.

එසේ නම්:

2018 පෙබරවාරි හමුව දේශපාලන අරමුණ නිර්මාණය කළේ නම්, 2017 සිට පැවති Zahranගේ අන්තවාදී ක්‍රියාකාරකම් පැහැදිලි කරන්නේ කෙසේද?

2017දී නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුව ඉදිරියේ තිබූ ලිපිගොනු?

2018 ජූලි මාසයේ ලබාගත් විවෘත වරෙන්තුව?

ඊට පෙර සිට පැවති අන්තවාදී ජාලය?

2018 පෙබරවාරි හමුවෙන් දේශපාලන අරමුණක් ඇති වූවා යැයි කියන්නේ නම්, ඊට පෙර සිට පැවති අන්තවාදී ජාලය පැහැදිලි කරන්නේ කෙසේද?

වඩාත් වැදගත් ප්‍රශ්නය:

දේශපාලන අරමුණ Zahranගේ අන්තවාදය නිර්මාණය කළේද — නැතිනම් දැනටමත් පැවති අන්තවාදී ව්‍යාපෘතියකට දේශපාලන අංගයක් පසුව එකතු වූවාද?

මෙන්න මෙතැනදී පාස්කු ප්‍රහාරය දේශපාලන අරමුණකින් පමණක් පැහැදිලි කිරීමට උත්සාහ කිරීම අසම්පූර්ණ වේ.

එය මරණයට ඇති ආගමිකව රාමු කළ කැමැත්ත පැහැදිලි නොකරයි.

ප්‍රශ්නය දේශපාලන වාසිය ලැබුණේ කාටද? යන්න පමණක් නොවේ.

ප්‍රශ්නය:

ඔවුන් මැරෙන්න සූදානම් කළේ කුමක්ද?

පවුලක්ම මරණයට ගියේ ඇයි?

සාමාන්‍ය මිනිස් ස්වභාවය දෙස බලමු.

දෙමාපියෙකු තම දරුවා ආරක්ෂා කිරීමට උත්සාහ කරයි.

සැමියෙකුට තම බිරිඳ ජීවත් වීම අවශ්‍යය.

බිරිඳකට තම සැමියා ආපසු නිවසට පැමිණීම අවශ්‍යය.

සහෝදරයෙකුට තම සහෝදරයා ජීවත් වීම අවශ්‍යය.

පවුල සාමාන්‍යයෙන් මිනිසාව ජීවිතය දෙසට ඇදගෙන යයි.

එසේ නම් පවුලක්ම මරණය දෙසට ගමන් කරන විට සිදුවී ඇත්තේ කුමක්ද?

ජීවිතය සහ මරණය පිළිබඳ ඔවුන්ගේ අර්ථය වෙනස් කර ඇති යම් අසාමාන්‍ය දෙයක් සිදුවී තිබිය යුතුය.

එබැවින් ප්‍රශ්නය:

“ඔවුන් රැඩිකල් වූයේද?”

පමණක් නොවේ.

“ඔවුන් මරණය පිළිබඳ විශ්වාස කළේ කුමක්ද?”

පාස්කු ප්‍රහාරයේ පවුල්

Ibrahim සහෝදරයන් දෙදෙනා.

ඔවුන්ගෙන් එක් අයෙකුගේ බිරිඳ.

දරුවන් දෙදෙනා.

නූපන් දරුවෙකු.

ඔවුන්ගේ පවුලේ සාමාජිකයන් කිහිප දෙනෙකුම මරණයට පත්විය.

Zahranගේ පවුලේ සාමාජිකයන් අතරද ඔහුගේ පියා, මව, සහෝදරයන් සහ අනෙකුත් පවුල් සාමාජිකයන් සම්බන්ධ වූ මරණ වාර්තා තිබේ.

තවද පාස්කු ප්‍රහාරය සම්බන්ධයෙන් චෝදනා ලැබූ පුද්ගලයන් අතරද පවුල් සම්බන්ධතා තිබුණි.

මෙය අමතර ප්‍රශ්නයක් මතු කරයි:

මෙය පවුල් මට්ටමේ රැඩිකල්කරණයක්ද?

එසේ නම්:

කවුද ඔවුන්ට ඉගැන්වූයේ?

ඔවුන් කියවූයේ මොනවාද?

ඔවුන් අසා සිටියේ මොනවාද?

කවුද එම විශ්වාසය ශක්තිමත් කළේ?

ෂහීද්භාවය ඔවුන්ට පැහැදිලි කළේ කෙසේද?

මරණයෙන් පසු සිදුවනු ඇතැයි ඔවුන් විශ්වාස කළේ කුමක්ද?

මෙය ශ්‍රී ලංකාවට පමණක් සීමා වූවක් නොවේ

මෙම සංසිද්ධිය පාස්කු ඉරිදාට හෝ ශ්‍රී ලංකාවට පමණක් සීමා වූවක් නොවේ.

ජිහාඩ්වාදී සංවිධාන සම්බන්ධ ගැටුම්වලදී පවුලේ සාමාජිකයන් කිහිප දෙනෙකුම එකම අන්තවාදී මතවාදයකට සම්බන්ධ වූ අවස්ථා ලෝකය පුරා දක්නට ලැබේ.

2015දී එවකට අධිකරණ අමාත්‍යවරයා විසින් පවුල් හතරකට අයත් පුද්ගලයන් 32 දෙනෙකු ISIS සමඟ එක්වීමට සිරියාවට ගිය බව ප්‍රකාශ කළ අවස්ථාවක් ද තිබුණි. එහි ආච්චිලා සීයලා පවා සිටි බව සඳහන් විය.

ISISගේ අරමුණ වූයේ සටන්කරුවන් පමණක් නිර්මාණය කිරීම නොවේ.

එය පරම්පරාවෙන් පරම්පරාවට ගමන් කළ හැකි මතවාදී ප්‍රජාවක් නිර්මාණය කිරීමට ද උත්සාහ කළේය.

එබැවින් ශ්‍රී ලංකාව එක් බෝම්බකරුවෙකුගෙන් ඔබ්බට බැලිය යුතුය.

ලෝකයට වැරදි පණිවිඩයක් නොදෙමු

මෙයින් අදහස් වන්නේ:

“මුස්ලිම්වරු මැරෙන්න කැමතියි”

යන්න කිසිසේත් නොවේ.

එය සාවද්‍ය මෙන්ම බුද්ධිමය වශයෙන් ද වැරදි නිගමනයකි.

ලෝකයේ අතිවිශාල බහුතරයක් මුස්ලිම් ජනතාව සියදිවි නසා ගැනීමේ ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියාවලට සම්බන්ධ නොවේ.

ඉස්ලාමීය ආගමික අධිකාරීන් සියදිවි නසා ගැනීමේ ත්‍රස්තවාදය ප්‍රතික්ෂේප කර ඇත.

මුස්ලිම් ප්‍රජාවන් තුළින්ම ISIS මතවාදයට එරෙහි ප්‍රති-මතවාදී ප්‍රකාශ ද ඉදිරිපත් වී තිබේ.

එබැවින් අප තේරුම් ගත යුත්තේ:

අන්තවාදී අර්ථකථනය වෙනස් කරන්නේ කුමක්ද?

පුද්ගලයෙකුට මෙසේ කියන විට:

“ඔබ සාමාන්‍ය මුස්ලිම්වරයෙකු පමණක් නොවේ.”

“ඔබ සටනක කොටසකි.”

“ඔබ තෝරාගත් ප්‍රජාවක කොටසකි.”

“ඔබේ සතුරන් ඉස්ලාමයේ සතුරෝය.”

“ඔබේ මරණයට අර්ථයක් තිබේ.”

“ඔබගේ පූජාව ඔබව ෂහීද්වරයෙකු කරයි.”

“ඔබේ පවුල ඔබ ගැන ආඩම්බර වනු ඇත.”

“ඔබේ මරණය තවත් අයව පොළඹවනු ඇත.”

එය බලවත් recruitment narrative එකකි.

දැන් නැවත Zahran වෙත

Zahran Hashim තනිවම බිහි වූ පුද්ගලයෙකු නොවේ.

ඔහුගේ ව්‍යාපාරය ප්‍රචණ්ඩ අන්තවාදය සහ ISIS මතවාදය දෙසට ගමන් කළ ආකාරය පිළිබඳ විමර්ශන සහ වාර්තා තිබේ.

පාස්කු ප්‍රහාරයට සම්බන්ධ වූ පුද්ගලයන් අතරද මතවාදී රැඩිකල්කරණය, බඳවා ගැනීම සහ ISIS සමඟ ඇති සම්බන්ධතා වැදගත් අංග විය.

එබැවින් අප අසන ප්‍රශ්නය:

Zahran තම අනුගාමිකයන්ට මරණය පිළිබඳ ඉගැන්වූයේ කුමක්ද?

එම විශ්වාසය ඔවුන්ගේ පවුල් තුළට ඇතුළු වූයේ කෙසේද?

Zahranගේ මරණය ගැනත් ප්‍රශ්නයක් තිබේ

ISIS 2014දී තම “Caliphate” ප්‍රකාශ කළේය.

Zahran NTJ නායකයෙකු වූ විට ඔහුම මරාගෙන මැරුණේ ඇයි යන්න පිළිබඳව බොහෝ දෙනා ප්‍රශ්න කරති.

නමුත් වෙනත් ආකාරයකින් බලමු.

ඔහු මැරීමට සූදානම් කළේ ඔහුගේ මතවාදයම නම්?

ඔහු තම මරණය තම නායකත්වයේ අවසානයක් ලෙස නොව, තම ආගමික මෙහෙවරේ අවසාන පූජාවක් ලෙස දුටුවේ නම්?

ෂහීද්වරයෙකු වීම මෙහෙයුමේ ප්‍රතිඵලයක් නොව, එහි අවසාන ත්‍යාගය ලෙස ඔහුට උගන්වා තිබුණේ නම්?

Zahran මැරීමට සූදානම් වූයේ ඇයි යන්න තේරුම් ගැනීමට අප මුහුණ දිය යුතු මූලික ප්‍රශ්නය මෙයයි.

වඩාත් භයානක ජයග්‍රහණය බෝම්බයක් සෑදීම නොවේ

අන්තවාදී සංවිධානයකට කළ හැකි භයානකම දෙය පුද්ගලයෙකුට බෝම්බයක් සෑදීමට ඉගැන්වීම නොවේ.

එය:

මරණයට ඇති බිය නැති කිරීමයි.

මරණයට බිය නැති වූ විට සාමාන්‍ය ආරක්ෂක ගණනය වෙනස් වේ.

සිරදඬුවම තවදුරටත් බියක් නොවේ.

මරණය තවදුරටත් බියක් නොවේ.

ඒ වෙනුවට මරණය පොරොන්දුවක් බවට පත්වේ.

එයයි මතවාදී විප්ලවය.

“Mastermind” කතාව පමණක් ප්‍රමාණවත්ද?

Mastermind කතාව අසන්නේ:

“අණ දුන්නේ කවුද?”

නමුත් පවුල පිළිබඳ ප්‍රශ්නය අසන්නේ:

“ඔවුන් විශ්වාස කළේ කුමක්ද?”

කවුරුන් හෝ අණ දුන්නා යැයි කිවහොත්, තවත් ප්‍රශ්න ඉතිරි වේ.

ඔහු එම අණ පිළිගත්තේ ඇයි?

ඔහුගේ බිරිඳ එයට එකඟ වූයේ ඇයි?

ඔහුගේ සහෝදරයා එකඟ වූයේ ඇයි?

දරුවන් පවා එම පරිසරයට ඇතුළු වූයේ කෙසේද?

පවුලක්ම තම ජීවිත අවසන් කරන මෙහෙයුමකට ගමන් කළේ ඇයි?

අණක් පමණක් ප්‍රමාණවත් නොවේ.

එම අණ පිළිගැනීමට මිනිසෙකුගේ සිත සූදානම් කළ මතවාදයක් අවශ්‍ය වේ.

“ෂහීද්” යන වචනය අන්තවාදියාට අදහස් කරන්නේ කුමක්ද?

සාමාන්‍ය මිනිසාට:

මරණය යනු ජීවිතයේ අවසානයයි.

නමුත් අන්තවාදී මතවාදය තුළ:

මරණය සදාකාලික ත්‍යාගයක ආරම්භය විය හැකිය.

මතවාදය පුද්ගලයෙකුට තම අරමුණ වෙනුවෙන් මරණය පරාජයක් නොව ජයග්‍රහණයක් බව ඒත්තු ගැන්වූ විට, මරණයම recruitment tool එකක් බවට පත්වේ.

ත්‍රස්තවාදී සංවිධානයට පෘථිවියේ අනාගතයක් පොරොන්දු වීමට පවා අවශ්‍ය නැත.

එය මෙලොවින් ඔබ්බට වූ ත්‍යාගයක් පොරොන්දු විය හැකිය.

ඒ නිසාම අන්තවාදී ප්‍රචාරණය තුළ ෂහීද්භාවය ඉතා බලවත් සංකල්පයක් බවට පත්විය හැකිය.

2019දී ශ්‍රී ලංකාව ඇසිය යුතුව තිබූ තවත් ප්‍රශ්නය

පාස්කු ඉරිදා ප්‍රහාරයෙන් පසුව ශ්‍රී ලංකාව නිවැරදිවම ඇසූ ප්‍රශ්න තිබුණි.

බුද්ධි අනතුරු ඇඟවීම් අසාර්ථක වූයේ ඇයි?

නමුත් තවත් ප්‍රශ්නයක් තිබුණි.

මිනිසුන් මැරීමට සූදානම් වූයේ ඇයි?

පවුල් සම්බන්ධතා අනාවරණය වූ පසු:

සම්පූර්ණ පවුල්ම එකම මරණය දෙසට ගමන් කළ හැකි තත්ත්වයක් ඇති වූයේ කෙසේද?

එම ප්‍රශ්නය විමර්ශනය කළේ නම් සෙවිය යුතු මාර්ග විශාලය.

පොත්.

දේශනා.

ගුරුවරුන්.

දේශකයන්.

ආගමික අධ්‍යයන කව.

අන්තර්ජාල ප්‍රචාරණය.

විදේශ සම්බන්ධතා.

ISIS ද්‍රව්‍ය.

බඳවා ගැනීම්.

මතවාදී පුහුණුව.

ෂහීද්භාවය පිළිබඳ කතා.

පවුලේ බලපෑම.

දරුවන්.

මුදල්.

ගමන්.

පුහුණුව.

සන්නිවේදන.

මෙය අතිවිශාල විමර්ශන මාර්ගයකි.

සභාවේ “Truth” ඉල්ලීමේදී මෙයත් ඇතුළත් විය යුතුය

කතෝලික සභාව පාස්කු සත්‍යය ඉල්ලා සිටී නම්, තවත් ප්‍රශ්න කිහිපයක්ද අසමු.

Zahran විශ්වාස කළේ කුමක්ද?

ඔහුගේ අනුගාමිකයන් විශ්වාස කළේ කුමක්ද?

ඔවුන්ගේ පවුල් විශ්වාස කළේ කුමක්ද?

මරණයෙන් පසු සිදුවනු ඇතැයි ඔවුන් සිතුවේ කුමක්ද?

එය ඔවුන්ට ඉගැන්වූයේ කවුද?

එය සාමාන්‍යකරණය කළේ කවුද?

එයට “ෂහීද්භාවය” යන අර්ථය ලබා දුන්නේ කවුද?

මෙම ප්‍රශ්නවලට පිළිතුරු නොමැතිව, ඔවුන් බෝම්බකරුවන් වීමට කැමති වූයේ ඇයි යන්න අපට සම්පූර්ණයෙන් තේරුම් ගත හැකිද?

මෙය මුස්ලිම් ජනතාවට එරෙහි ප්‍රහාරයක් නොවේ

මෙම කරුණ පැහැදිලිවම වෙන් කළ යුතුය.

ඉස්ලාමීය ආගමික අධිකාරීන් සියදිවි නසා ගැනීම ප්‍රතික්ෂේප කරති.

මුස්ලිම් ප්‍රජාවන් ISIS මතවාදය ප්‍රතික්ෂේප කර ඇත.

පර්යේෂණද සාමාන්‍ය ඉස්ලාමීය ඉගැන්වීම් සහ ජිහාඩ්වාදී විකෘති අර්ථකථන අතර වෙනස පෙන්වා දෙයි.

එබැවින් සැබෑ ප්‍රශ්නය:

ජිහාඩ්වාදී මතවාදීන් විසින් ෂහීද්භාවය පිළිබඳ සංකල්පය මිනිසුන් මරා දැමීමටත් තමන් මැරීමටත් බඳවා ගැනීමේ මෙවලමක් බවට පත් කළේ කෙසේද?

එම මතවාදය සම්පූර්ණ පවුල් එකම ව්‍යාපෘතියකට ඇද ගැනීමට තරම් බලවත් වූයේ කෙසේද?

Katuwapitiya බෝම්බකරුගේ බිරිඳ වූ Sara Jasmin පසුව මරාගෙන මැරෙන බෝම්බකාරියක් බවට පත්වීමද මෙම ප්‍රශ්නය තවත් පැත්තකින් මතු කරයි.

මෙය මුස්ලිම්වරුන් පමණක් නොව,

මුස්ලිම්, කිතුනු, බෞද්ධ, හින්දු — සියලු දෙනාම ඇසිය යුතු ප්‍රශ්නයකි.

මන්ද මෙය මනුෂ්‍යයාගේ මූලිකම සහජ බුද්ධිය පිළිබඳ ප්‍රශ්නයකි.

ජීවත් වීමට ඇති සහජ බුද්ධිය.

පාස්කු ඉරිදා තේරුම් ගත නොහැක — මේ ප්‍රශ්නය නොඅසා

2019 අප්‍රේල් 21 උදෑසන බෝම්බකරුවන් අට දෙනාම අවදි වී,

“අද අපි මැරෙමු”

යැයි තීරණය කළේ නැත.

ඒ සඳහා ක්‍රියාවලියක් තිබුණි.

මතවාදයක් තිබුණි.

බඳවා ගැනීමක් තිබුණි.

සූදානමක් තිබුණි.

ජාලයක් තිබුණි.

සම්බන්ධතා තිබුණි.

පවුල් තිබුණි.

එමෙන්ම ජීවිතය ආරක්ෂා කර ගැනීමට ඇති මූලික සහජ බුද්ධිය පවා ජය ගැනීමට තරම් බලවත් වූ විශ්වාසයක් තිබුණි.

අප තේරුම් ගත යුත්තේ එම විශ්වාසයයි.

එය විකෘති නොකර.

සමස්ත ආගමකට ආරෝපණය නොකර.

දේශපාලන වාසි සඳහා භාවිත නොකර.

වසන් නොකර.

තේරුම් ගත යුතුය.

මන්ද ශ්‍රී ලංකාවට එය තේරුම් නොගෙන,

ඊළඟ පුද්ගලයා නැවතත් මරාගෙන මැරෙන බෝම්බකරුවෙකු බවට පත් නොවන බවට සහතික වන්නේ කෙසේද?

ප්‍රශ්නය පමණක්

ඔවුන් යැවූයේ කවුද?

නමුත් එතැනින් නතර නොවෙමු.

ඔවුන් මැරීමට සූදානම් කළේ කවුද?

තවත් ගැඹුරට යමු.

ඔවුන් මරණයට බිය නොවන තත්ත්වයට පත් කළේ කුමන මතවාදයද?

එම මතවාදය ඔවුන්ගේ පවුල් තුළට ගෙන ආවේ කෙසේද?

මරණය පවුලකටම පූජාවක් ලෙස පෙනෙන්නට සලස්වා තිබුණේ කෙසේද?

ෂහීද්භාවය පවුල, ජීවිතය සහ මරණ බියට වඩා බලවත් වූයේ කෙසේද?

මෙය තේරුම් ගන්නා තුරු අප පාස්කු ඉරිදා තේරුම් ගෙන නැත.

කතෝලික සභාවටද දැන් තවත් විශාල ප්‍රශ්නයක් තිබේ

කතෝලික සභාව පාස්කු ප්‍රහාරය පිටුපස දේශපාලන “මහා මොළකරුවෙකු” සෙවීමේ අවධානය දිගටම පවත්වාගෙන යන්නේ නම්, ඒ සමඟම තවත් භයානක ප්‍රශ්නයක් අමතක නොකළ යුතුය.

දේශපාලන අරමුණක් තිබුණාද?

යන්න විමර්ශනය කිරීම වැදගත් විය හැකිය.

නමුත් එය පමණක් පාස්කු ප්‍රහාරය පැහැදිලි නොකරයි.

මන්ද වඩාත් භයානක ප්‍රශ්නය වන්නේ:

අන්තවාදී මතවාදයක් නිවසකට ඇතුළු වී, පවුලකට ඇතුළු වී, මරණය සාමාන්‍යකරණය කර, මිනිසුන්ට එකට මැරීමට තරම් බලවත් වූයේ කෙසේද?

දේශපාලන අරමුණක් පමණක් කේන්ද්‍ර කරගෙන සිටීමෙන් මෙම ප්‍රශ්නය නොසලකා හැරුණහොත්, අප ඉදිරියේ ඇති වඩාත් භයානක අවදානම නොසලකා හරිනු ඇත.

ඊළඟ ප්‍රහාරය සිදුවන තුරු අප බලා සිටිය යුතු නැත.

තවත් මැතිවරණයකට පෙර ප්‍රහාරයක් සිදුවී, කිසියම් දේශපාලන න්‍යායක් වැරදි බව ඔප්පු වන තුරු අප බලා සිටිය යුතු නැත.

අප කළ යුත්තේ ඊට පෙරම සොයා ගැනීමයි:

අන්තවාදී මතවාදයක් නිවසකට ඇතුළු වන්නේ කෙසේද?

පවුලක් තුළ එය සාමාන්‍යකරණය වන්නේ කෙසේද?

දරුවන් වෙත එය ගමන් කරන්නේ කෙසේද?

මරණය පූජාවක් බවට පත්වන්නේ කෙසේද?

ජීවිතයට ඇති සහජ බුද්ධිය පරාජය වන්නේ කෙසේද?

අප තේරුම් ගත යුත්තේ බෝම්බය පමණක් නොවේ.

බෝම්බය අතට ගන්නා මිනිසාගේ මනසට බෝම්බයට වඩා කලින් ඇතුළු වූ මතවාදයයි.

අප තේරුම් ගත යුත්තේ මරණයට ඔවුන් යැවූ පුද්ගලයා පමණක් නොවේ.

මරණයට ඔවුන් සූදානම් කළ මතවාදයයි.

තවත් පාස්කුවක් ඇති වීමට පෙර — පවුල් තුළට ඇතුළු වී මරණය පූජාවක් බවට පත් කරන එම අන්තවාදී මතවාදය හඳුනාගෙන එයට මුහුණ දිය යුතුය.

 

 

Shenali D Waduge