ශ්‍රී ලංකාවේ “සීලෝන් දෙමළ” සහ “සීලෝන් මුවර්වරුන්” ආදිවාසීන්ද?

 

ශ්‍රී ලංකාව තුළම අනන්‍ය ජනවාර්ගික අනන්‍යතාවක් සහ ශිෂ්ටාචාරයක් ගොඩනඟාගත් ජනතාව සහ විවිධ කාලවලදී සංක්‍රමණය, ආක්‍රමණ, වෙළඳාම, පදිංචිවීම සහ යටත්විජිත පාලන සමයේ සංවිධානාත්මක කම්කරු බඳවාගැනීම් හරහා මෙරටට පැමිණි ජන කණ්ඩායම් අතර වෙනස හඳුනාගත යුතු කාලය පැමිණ තිබේ.

ආදිවාසී සම්භවය, ඓතිහාසික නිජබිම් සහ පුරවැසිභාවය පිළිබඳ ඉදිරිපත් කරන ප්‍රකාශ විමසා බැලීමේදී මෙම වෙනස අත්‍යවශ්‍ය වේ.

  1. සිංහල ජනතාව: ශ්‍රී ලංකාව තුළ අනන්‍යතාව ගොඩනැඟුණු ජනතාවක්

සිංහල ජනතාව ශ්‍රී ලංකාව තුළ අනන්‍ය ජනතාවක් ලෙස වර්ධනය වූහ.

ඔවුන්ගේ භාෂාව, ශිෂ්ටාචාරය, රාජධානි, නිර්මාණ, ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය, සෙල්ලිපි, බෞද්ධ උරුමය සහ ඓතිහාසික අනන්‍යතාව මෙම දිවයින තුළම ගොඩනැඟුණි.

ඔවුන්ගේ අනන්‍ය ජනවාර්ගික සහ ශිෂ්ටාචාරමය අනන්‍යතාව ශ්‍රී ලංකාව සමඟම බැඳී පවතී.

එබැවින් සිංහල ජනතාවගේ ඓතිහාසික වර්ධනය, පසුව වෙනත් ජන කණ්ඩායම් මෙරටට පැමිණ පදිංචි වීමෙන් වෙන්කර හඳුනාගත යුතුය.

  1. දෙමළ ජන කණ්ඩායම්: දකුණු ඉන්දියාවේ සිට සිදුවූ ඓතිහාසික සංක්‍රමණ

දෙමළ ජන කණ්ඩායම් විවිධ ඓතිහාසික කාලවලදී දකුණු ඉන්දියාවේ සිට ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණියහ. එම පැමිණීම්වලට ඇතුළත් වූයේ:

  • ආක්‍රමණ සහ හමුදාමය අත්පත් කරගැනීම්.
  • සංක්‍රමණ.
  • මුහුදු වෙළඳාම.
  • පදිංචිවීම.
  • දේශපාලන සහ ආර්ථික සබඳතා.

මෙම සංක්‍රමණ විවිධ සියවස්වලදී සිදුවූ අතර, ඒවා ඊට බොහෝ කලකට පසුව යටත්විජිත පාලකයන් විසින් වතු වැඩ සඳහා ඉන්දියානු දෙමළ කම්කරුවන් සංවිධානාත්මකව බඳවා ගැනීම සමඟ පටලවා නොගත යුතුය.

බ්‍රිතාන්‍ය යටත්විජිත පාලනය යටතේ දකුණු ඉන්දියාවේ සිට දෙමළ ජනතාව පැමිණීම හේතුවෙන් ජනගහනයේ තවත් වෙනස්කම් ඇති විය. මධ්‍යම පළාතේ වතු සඳහා ඉන්දියානු දෙමළ කම්කරුවන් බඳවා ගැනීමත්, යාපනයෙන් සහ දකුණු ඉන්දියාවෙන් පැමිණි පිරිස් උතුරු හා නැගෙනහිර පළාත්වල ඇතැම් ප්‍රදේශවල පදිංචි කිරීමත් ඊට ඇතුළත් විය. එවැනි පදිංචි කිරීමේ ප්‍රතිපත්තිවල ප්‍රමාණය සහ එම පදිංචිකරුවන්ට ලබාදුන් ඉඩම් පිළිබඳව බ්‍රිතාන්‍ය පරිපාලන වාර්තා විමසා බැලිය යුතුය.

බ්‍රිතාන්‍ය පාලනය: ඉන්දියානු දෙමළ කම්කරුවන් විශාල වශයෙන් මෙරටට ගෙන ඒම

විශේෂයෙන් කෝපි සහ තේ වතු කර්මාන්තය ව්‍යාප්ත වීමත් සමඟ බ්‍රිතාන්‍ය පාලන සමයේ දකුණු ඉන්දියාවේ සිට මෙරටට සිදුවූ සංක්‍රමණ සැලකිය යුතු ලෙස ඉහළ ගියේය.

මුලදී කාලීන රැකියා සඳහා පැමිණි ඉන්දියානු කම්කරුවන් පසුව වැඩි වශයෙන් මෙරට රැඳී සිටින කම්කරු ජනගහනයක් බවට පත්වූහ. දකුණු ඉන්දියාවේ සිට කම්කරුවන් මෙරටට ගෙන්වා ගැනීමේදී කන්ගානි බඳවාගැනීමේ ක්‍රමය වැදගත් කාර්යභාරයක් ඉටු කළේය.

මෙම සංක්‍රමණයේ විශාලත්වය වාර්තාගත ආගමන හා විගමන සංඛ්‍යාවලින් දැකගත හැකිය.

බ්‍රිතාන්‍ය පාලන සමයේ සීලෝන් වෙත පැමිණි ඉන්දියානු කම්කරු සංක්‍රමණ:

කාලසීමාව පැමිණීම් පිටවීම් අතිරික්ත පැමිණීම්
1839–1859 917,200 472,900 444,300
1860–1870 727,100 555,700 171,400
එකතුව 1,638,300 1,028,600 609,700

මූලාශ්‍රය: R. Jayaraman, 1967. Rana P. Behal විසින් බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදී ක්‍රමය යටතේ ඉන්දියානු සංක්‍රමණික කම්කරුවන් පිළිබඳ පර්යේෂණයේදී මෙම සංඛ්‍යා උපුටා දක්වා ඇත.

https://journals.sagepub.com/doi/10.1177/001946466700400402

මෙම සංඛ්‍යා මගින් අදහස් වන්නේ වෙනස් පුද්ගලයන් මිලියන 1.6ක් පැමිණි බව නොවේ. ඇතැම් කම්කරුවන් කිහිප වතාවක් මෙරටට පැමිණ නැවත ඉන්දියාවට ගොස් තිබේ. කෙසේ වෙතත්, බ්‍රිතාන්‍ය වතු කර්මාන්තය ව්‍යාප්ත වූ සමයේ ඉන්දියානු කම්කරුවන් විශාල වශයෙන් මෙරටට සංක්‍රමණය වූ බව මෙම සංඛ්‍යා පැහැදිලි කරයි.

මෙම සංක්‍රමණ විසිවන සියවසේදීත් සිදුවිය. 1921 සිට 1938 දක්වා කාලය තුළ වාර්තාගත පැමිණීම් ආසන්න වශයෙන් 1,408,900ක් වූ අතර පිටවීම් 530,100ක් විය. ඒ අනුව අතිරික්ත පැමිණීම් 878,800කි.

කාලීන රැකියා සඳහා පැමිණීම වෙනුවට තේ වතු කර්මාන්තය ක්‍රමයෙන් ස්ථිරව පදිංචිව සිටින කම්කරු පිරිසක් අවශ්‍ය කරන තත්ත්වයට පත්විය. කාන්තාවන් සහ දරුවන් ද මෙම සංක්‍රමණික ජනගහනයට එක්වීමත් සමඟ ඉන්දියානු සම්භවයක් සහිත ස්ථිර වතු ජනාවාස බිහි විය.

  1. මුස්ලිම් ජන කණ්ඩායම්: ඓතිහාසික සංක්‍රමණ සහ පදිංචිවීම

ශ්‍රී ලංකාවේ මුස්ලිම් ජනගහනය ගොඩනැඟුණේ අරාබිය, පර්සියාව සහ ඉන්දියානු උපමහාද්වීපයේ විවිධ ප්‍රදේශවලින්, විශේෂයෙන් කොරමැන්ඩල් සහ මලබාර් වෙරළබඩ ප්‍රදේශවලින් පැමිණි වෙළඳුන් සහ පදිංචිකරුවන් හරහාය.

වෙළඳාම, පදිංචිවීම, අන්තර් විවාහ සහ ප්‍රදේශවාසී ජනතාව සමඟ පැවති සබඳතා හරහා මෙම දිවයින තුළ ස්ථාපිත මුස්ලිම් ජන කණ්ඩායම් බිහි විය.

සිංහල රජවරුන් යටතේ මුස්ලිම් වෙළඳුන්ට ආරක්ෂාව සහ පදිංචිවීමට අවස්ථාව ලබාදුන් බව ද ඓතිහාසික වාර්තාවල සඳහන් වේ.

එබැවින් ශ්‍රී ලංකාවේ මුවර් ජන කණ්ඩායමේ ගොඩනැඟීම විමසා බැලිය යුත්තේ ඔවුන්ගේ ඓතිහාසික සංක්‍රමණ, සම්භවය සහ පදිංචිවීම අනුවය. දීර්ඝ කාලයක් මෙරට පදිංචිව සිටීම පමණක් ඔවුන්ගේ මුල් ආදිවාසී සම්භවය බවට සාක්ෂියක් ලෙස සැලකිය නොහැකිය.

  1. බ්‍රිතාන්‍යයන් සීලෝන් දෙමළ සහ ඉන්දියානු දෙමළ ලෙසත්, සීලෝන් මුවර් සහ ඉන්දියානු මුවර් ලෙසත් වෙන් කළේ ඇයි?

බ්‍රිතාන්‍ය යටත්විජිත පාලන සමයේදී ජනගහනය පහත පරිදි වෙන වෙනම වර්ගීකරණය කරන ලදී:

  • සීලෝන් දෙමළ සහ ඉන්දියානු දෙමළ.
  • සීලෝන් මුවර් සහ ඉන්දියානු මුවර්.

මෙම වර්ගීකරණය 1911 ජන සංගණනයේදී ජන සංගණන අධිකාරී E. B. Denham යටතේ විධිමත්ව සටහන් විය.

1911 ජන සංගණනයේදී ගණන් ගැනීමේ නිලධාරීන්ට ලබාදුන් උපදෙස්වල පැහැදිලිව මෙසේ සඳහන් විය:

“Ceylon Tamils and Moors are Tamils and Moors permanently settled in Ceylon”

එනම්, සීලෝන් දෙමළ සහ මුවර් යනු සීලෝන්හි ස්ථිරව පදිංචි වී සිටි දෙමළ සහ මුවර් ජනතාවයි.

1911 ජන සංගණනයේ උපදෙස් විශේෂයෙන් වැදගත් වන්නේ එබැවිනි. එහි සීලෝන් දෙමළ සහ සීලෝන් මුවර් ලෙස හඳුන්වා තිබුණේ සීලෝන්හි ස්ථිරව පදිංචිව සිටි ජනතාවයි. ඉන්දියානු දෙමළ සහ ඉන්දියානු මුවර් ලෙස හඳුන්වා තිබුණේ සීලෝන්හි රැකියාවල නිරතව සිටි හෝ වෙළඳාම් කළ නමුත් තම නිවෙස් ඉන්දියාවේ තිබූ පිරිස්ය.

ඒ අනුව ජන සංගණනය මගින් පදිංචිවීම සහ ඉන්දියාව සමඟ පැවති සබඳතා පදනම් කරගෙන මෙම වෙනස සිදු කර තිබේ. සීලෝන් දෙමළ හෝ සීලෝන් මුවර් යනු මෙම දිවයිනේ මුල්ම වැසියන් බව එයින් ප්‍රකාශ කර නැත.

1946 ජන සංගණනයේදී ද මෙම කාණ්ඩ වෙන වෙනම සටහන් කර තිබුණි.

එහෙත් මෙහිදී වැදගත් ප්‍රශ්නයක් මතුවේ.

සීලෝන් දෙමළ යන නාමය භාවිත කිරීමෙන් එම ජන කණ්ඩායම ශ්‍රී ලංකාවේම ආරම්භ වූ ජනතාවක් බව තහවුරු වූයේද?

නැත.

එම නාමය මගින් හඳුනාගනු ලැබුවේ සීලෝන්හි ස්ථිරව පදිංචි වී සිටි ජනතාව සහ ඉන්දියාව සමඟ සබඳතා පවත්වාගෙන ගිය ජනතාව අතර වෙනසයි. එය පරිපාලනමය වර්ගීකරණයක් මිස සීලෝන් දෙමළ ජනතාව මෙම දිවයිනේ මුල්ම ජනතාව බවට කළ ඓතිහාසික තීරණයක් නොවේ.

  1. ස්ථිර පදිංචිය ආදිවාසී සම්භවය තහවුරු නොකරන්නේ ඇයි?

මෙම වෙනස ඉතා වැදගත්ය.

දකුණු ඉන්දියාවේ සිට සියවස් කිහිපයකට පෙර සංක්‍රමණය වූ දෙමළ පවුලක් සීලෝන්හි ස්ථිරව පදිංචි වූවා විය හැකිය.

එම පවුලේ පරම්පරාවන් මෙරට උපත ලබා, සීලෝන් තම නිජබිම ලෙස සලකා, දේශීය අනන්‍යතාවක් ගොඩනඟාගෙන අවසානයේ සීලෝන් පුරවැසිභාවය ද ලබාගෙන තිබිය හැකිය.

එහෙත් මෙම කිසිදු වෙනසකින් ඔවුන්ගේ මුතුන්මිත්තන්ගේ මුල් භූගෝලීය සම්භවය අතීතයට ගොස් වෙනස් වන්නේ නැත.

එම ඓතිහාසික ප්‍රශ්නයම මුවර් ජන කණ්ඩායමට ද අදාළ වේ.

යම් ජන කණ්ඩායමක් ඓතිහාසිකව ස්ථාපිත වී, සංස්කෘතික වශයෙන් අනන්‍යතාවක් ගොඩනඟාගෙන, ස්ථිරව පදිංචිව සිටිය හැකිය. එහෙත් එයින් ඔවුන්ගේ මුල් මුතුන්මිත්තන්ගේ සම්භවය එම රට තුළම තිබූ බව අනිවාර්යයෙන් තහවුරු නොවේ.

ස්ථිර පදිංචිය, මුතුන්මිත්තන්ගේ සම්භවය සහ ආදිවාසී අනන්‍යතාව යනු එකිනෙකට වෙනස් කරුණු තුනකි.

  1. නිදහසට පෙර ජනගහන සංඛ්‍යාලේඛනවලින් පෙන්වන්නේ කුමක්ද?

1911 ජන සංගණනයේදී අලුතින් වෙන්කර හඳුනාගත් ජන කාණ්ඩවල සංඛ්‍යාව මෙසේය:

  • සීලෝන් දෙමළ: ආසන්න වශයෙන් 528,000.
  • ඉන්දියානු දෙමළ: ආසන්න වශයෙන් 531,000.

1946 ජන සංගණනය වන විට සංඛ්‍යාව මෙසේ විය:

  • සීලෝන් දෙමළ: 733,700.
  • ඉන්දියානු දෙමළ: 780,600.

ඒ අනුව නිදහස ලැබීමට ආසන්න කාලයේදී ඉන්දියානු දෙමළ ජනගහනය සීලෝන් දෙමළ ජනගහනයට වඩා වැඩි විය.

ජන කණ්ඩායම 1911 1946
සීලෝන්/ශ්‍රී ලාංකික දෙමළ 528,000 733,700
ඉන්දියානු දෙමළ 531,000 780,600
සීලෝන්/ශ්‍රී ලාංකික මුවර් 233,900 373,600
ඉන්දියානු මුවර් 32,700 35,600

මූලාශ්‍රය: ජන හා සංඛ්‍යාලේඛන දෙපාර්තමේන්තුව, Statistical Abstract 2024, වගුව 2.10, පිටුව 74.

https://www.statistics.gov.lk/abstract2024/CHAP2/2.10.pdf

1946 ජන සංගණනය මෙහිදී විශේෂයෙන් වැදගත් වේ.

ඉන්දියානු දෙමළ ජනගහනය 780,600ක් වූ අතර සීලෝන් දෙමළ ජනගහනය 733,700ක් විය.

ඒ අනුව නිදහස ලැබීමට ආසන්න කාලයේදී ඉන්දියානු දෙමළ ජනගහනය සීලෝන් දෙමළ ජනගහනයට වඩා වැඩි විය.

එම ජන සංගණනයේදී සීලෝන් මුවර් ජනගහනය 373,600ක් ලෙසත්, ඉන්දියානු මුවර් ජනගහනය 35,600ක් ලෙසත් සටහන් කර තිබුණි.

මෙම වෙනම වර්ගීකරණයන් මගින් ජනගහනය තුළ විවිධ පදිංචිවීමේ ඉතිහාසයන් සහ ඉන්දියාව සමඟ පැවති සබඳතා සහිත ජන කණ්ඩායම් සිටි බව පෙන්වයි.

1946 සංඛ්‍යාලේඛන අනුව 1911 සිට 1946 දක්වා සීලෝන් මුවර් ජනගහනය සැලකිය යුතු ලෙස වර්ධනය වී තිබුණි.

  1. ස්ථිරව පදිංචි වූ ජන කණ්ඩායමකට ස්වයංක්‍රීයව අනන්‍ය ආදිවාසී නිජබිමක් හිමිවන්නේද?

උතුරු හා නැගෙනහිර පළාත්වල දෙමළ ජනතාව ස්ථිරව පදිංචිව සිටීම පමණින්, ශ්‍රී ලංකාවේ ආරම්භයේ සිටම එම ප්‍රදේශ දෙමළ ජනතාවට පමණක් අයත් වූ නිජබිමක් බව තහවුරු නොවේ.

1987 ඉන්දු-ලංකා ගිවිසුමට එවැනි පදනමක් ඇතුළත් කිරීම ඓතිහාසිකව වැරදි වන අතර එයට අභියෝග කළ යුතුව තිබුණි.

එසේම, මුවර් ජනතාව ස්ථාපිත ජන කණ්ඩායමක් ලෙස මෙරට සිටීමෙන් පමණක් ඔවුන්ට මුල් ආදිවාසී මුවර් නිජබිමක් තිබූ බව තහවුරු නොවේ.

භූමි ප්‍රදේශ පිළිබඳ ඕනෑම ප්‍රකාශයක් විමසා බැලිය යුත්තේ සම්පූර්ණ ඓතිහාසික වාර්තාව පදනම් කරගෙනය. ඊට ඇතුළත් විය යුත්තේ:

  • පැරණි සෙල්ලිපි සහ පුරාවිද්‍යාත්මක සාක්ෂි.
  • ඓතිහාසික රාජධානි සහ දේශපාලන පාලනය.
  • විවිධ ආක්‍රමණ සහ අත්පත් කරගැනීම් පිළිබඳ වාර්තා.
  • සංක්‍රමණ සහ පදිංචිවීමේ රටා.
  • ඓතිහාසික ජනගහන ව්‍යාප්තිය.

1867 සහ 1868 ත්‍රිකුණාමලය පරිපාලන වාර්තා

සහකාර ආණ්ඩුවේ ඒජන්තවරයා විසින් කන්තලේ ප්‍රදේශයේ යාපනයෙන් පැමිණෙන පිරිසක් පදිංචි කිරීමේ යෝජනාවක් ඉදිරිපත් කර තිබුණි. එයට දෙමළනාඩුවෙන් පැමිණෙන පදිංචිකරුවන්ද ඇතුළත් විය. එක් ප්‍රතිනිෂ්පාදනයක 1867 වාර්තාවේ පිටුව 106 ලෙස සඳහන් වේ. 1868 වාර්තාවේද වැවෙන් ලැබෙන ජලය භාවිත කර වගා කිරීම සඳහා දෙමළ පදිංචිකරුවන් පදිංචි කිරීම ගැන සඳහන් වේ.

https://www.lankaweb.com/news/items/2024/10/20/settler-colonialism-and-tamil-eelam-part-2a/

ජන කණ්ඩායම් සහ ඔවුන්ගේ ආයතන වර්ධනය වූ ආකාරය ද මෙහිදී විමසා බැලිය යුතුය.

යම් ජන කණ්ඩායමක් ප්‍රදේශයක දීර්ඝ කාලයක් පදිංචිව සිටීම, එම ප්‍රදේශයේ මුල්ම අයිතිය හෝ ස්වෛරීභාවය ඔවුන්ට පමණක් හිමි බවට සාක්ෂියක් ලෙස සැලකිය නොහැකිය.

නූතන දේශපාලන ප්‍රකාශයකට ඓතිහාසික සාක්ෂි වෙනුවට පෙනී සිටිය නොහැකිය.

  1. පුරවැසිභාවයෙන් ඓතිහාසික සම්භවය වෙනස් නොවේ

1948 පුරවැසිභාවය පිළිබඳ නීති සම්පාදනය මෙම ඓතිහාසික පසුබිම මත විමසා බැලිය යුතුය.

ශ්‍රී ලංකාව තුළම තම අනන්‍ය ජනවාර්ගික අනන්‍යතාව ගොඩනඟාගත් ජන කණ්ඩායම් මොනවාද, විවිධ සංක්‍රමණ හරහා මෙරටට පැමිණි ජන කණ්ඩායම් මොනවාද, ස්ථිරව පදිංචි වූයේ කවුරුන්ද සහ ඔවුන්ගේ පරම්පරාවන් පුරවැසිභාවය ලබාගත්තේ කුමන නීතිමය විධිවිධාන යටතේද යන්න තහවුරු කළ යුතුය.

පුරවැසිභාවය ලබාගැනීම යනු නීතිමය තත්ත්වයකි.

එයින් මුතුන්මිත්තන්ගේ ඓතිහාසික සම්භවය අතීතයට ගොස් වෙනස් වන්නේවත්, ආදිවාසී සම්භවයක් තහවුරු වන්නේවත් නැත.

එබැවින් අප කරුණු තුනක් වෙන වෙනම හඳුනාගත යුතුය:

  1. ඓතිහාසික සම්භවය: ජනතාවක් ආරම්භ වූයේ කොහේද? ඔවුන්ගේ අනන්‍ය ජනවාර්ගික අනන්‍යතාව සහ ශිෂ්ටාචාරය ගොඩනැඟුණේ කොහේද?
  2. ස්ථිර පදිංචිය: ඔවුන්ගේ මුතුන්මිත්තන් මෙරටට පැමිණියේ කවදාද? ඔවුන් ශ්‍රී ලංකාව තුළ ස්ථාපිත වූයේ කෙසේද?
  3. පුරවැසිභාවය: පුද්ගලයන් පුරවැසිභාවය ලබාගත්තේ කවදාද සහ කුමන නීතිමය විධිවිධාන යටතේද?

මේවා එකිනෙකට වෙනස් ඓතිහාසික සහ නීතිමය ප්‍රශ්න තුනකි.

ශ්‍රී ලංකාවේ ජන කණ්ඩායම්වල ඓතිහාසික සම්භවය පසුව ඇති වූ ජන සංගණන නාම, දේශපාලන යෙදුම් හෝ පුරවැසිභාවය පදනම් කරගෙන නැවත ලිවිය නොහැකිය.

සිංහල ජනතාව ශ්‍රී ලංකාව තුළම අනන්‍ය ජනතාවක් සහ ශිෂ්ටාචාරයක් ලෙස වර්ධනය වූහ.

දෙමළ සහ මුස්ලිම් ජන කණ්ඩායම්වල ඓතිහාසික ගොඩනැඟීම ඊට වෙනස් වූ අතර, දිවයිනෙන් පිටත සිට සිදුවූ සංක්‍රමණ, පදිංචිවීම, අන්තර් විවාහ සහ ස්ථාපිත ජන කණ්ඩායම් බිහිවීම ඊට ඇතුළත් විය.

සීලෝන් දෙමළ සහ සීලෝන් මුවර් යන යටත්විජිත වර්ගීකරණ මගින් ස්ථාපිත ජනගහනයන් හඳුනාගනු ලැබීය. එහෙත් එම වර්ගීකරණ මගින් ඔවුන්ට මුල් ආදිවාසී සම්භවයක් තිබූ බව තහවුරු නොවීය.

එසේම, ස්ථිර පදිංචිය මගින් යම් ප්‍රදේශයක ඓතිහාසික අයිතිය වෙනත් ජන කණ්ඩායම්වලට බැහැර කරමින් තමන්ට පමණක් හිමි කරගත නොහැකිය.

ශ්‍රී ලංකාවේ ඓතිහාසිකව ස්ථාපිත වී සිටීම, ශ්‍රී ලංකාවේ පුරවැසියෙකු වීම, යම් ප්‍රදේශයක් සමඟ ඓතිහාසික සබඳතාවක් තිබීම සහ ශ්‍රී ලංකාවේ ආදිවාසියෙකු වීම යනු එකිනෙකට වෙනස් කරුණු හතරකි. ඒවා එකම අර්ථයෙන් සැලකිය නොහැකිය.

ශ්‍රී ලංකාවේ ඉතිහාසය සමස්තයක් ලෙස විමසා බැලිය යුතුය. පසුව ඉදිරිපත් කරන ආදිවාසී සම්භවය, අනන්‍ය නිජබිම් හෝ භූමි අයිතිය පිළිබඳ ප්‍රකාශ සාධාරණීකරණය කිරීම සඳහා ඉතිහාසය තෝරා බේරාගෙන භාවිත නොකළ යුතුය.

 

ශෙනාලි ඩී. වඩුගේ

 

You may also like...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *