ශ්‍රී ලංකාව තුළ ඉන්දියාවේ උපායමාර්ගික මෙහෙයුම දෙමළ සන්නද්ධ කණ්ඩායම්වල සිට ව්‍යවස්ථා වෙනස දක්වාත්, ආර්ථික බලපෑම දක්වාත්

 

ශ්‍රී ලංකාවේ දෙමළ ජනවාර්ගික ගැටුම තම කලාපීය අරමුණු වෙනුවෙන් ඉන්දියාව යොදාගත්තේ කෙසේද? ශ්‍රී ලංකාවේ අභ්‍යන්තර කටයුතුවලට මැදිහත් වී, දේශපාලන හා ව්‍යවස්ථාමය වෙනස්කම් සඳහා භූමිකාවක් ලබාගෙන, අද වන විට ආර්ථික, හමුදා, සංස්කෘතික, අධ්‍යාපනික, ඩිජිටල්, ආයතනික හා ආගමික බලපෑම දක්වා සිය පැවැත්ම පුළුල් කරන්නේ කෙසේද?

ඉන්දියාව සමඟ ඇති මිත්‍රත්වය, සංස්කෘතික බැඳීම් සහ කලාපීය සහයෝගීතාව ගැන පමණක් කතා කරමින් ශ්‍රී ලංකාවට ඉන්දියාව සමඟ ඇති සම්බන්ධතාවය දෙස බැලිය නොහැක.

පසුගිය දශක හතර තුළ ඉන්දියාව ශ්‍රී ලංකාවට මැදිහත් වූ ආකාරය පිළිබඳව විශාල ප්‍රශ්නයක් පවතී.

ශ්‍රී ලංකාවේ දෙමළ ගැටුම ඉන්දියාව තම භූ දේශපාලනික අරමුණු සඳහා යොදාගත්තේද? දේශපාලන හා ව්‍යවස්ථාමය සහන ලබාගත්තේද? ශ්‍රී ලංකාව තුළ දිගුකාලීන උපායමාර්ගික බලපෑමක් ගොඩනඟා ගත්තේද?

1983න් පසු සිදුවීම් අද දක්වා එකම පසුබිමකින් විමසා බැලිය යුතුය.

සෑම රටකටම තම ජාතික අවශ්‍යතා වෙනුවෙන් කටයුතු කිරීමට අයිතියක් ඇත.

එහෙත් ඒ සඳහා අසල්වැසි ස්වෛරී රටක අභ්‍යන්තර කටයුතුවලට මැදිහත් වීමට ඉන්දියාවට අයිතියක් තිබුණේද?

එම මැදිහත්වීම්වල ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ශ්‍රී ලංකාවේ ස්වාධීන තීරණ ගැනීමේ බලයට අදටත් සීමා පැනවී තිබේද?

ඉන්දියාව සමඟ ඇති දිගුකාලීන මිත්‍රත්වය පිළිගන්නා අතරම ශ්‍රී ලංකාවේ ස්වෛරීත්වය සහ ජාතික අවශ්‍යතා ඉන්දියාවේ උපායමාර්ගික අරමුණු යටතට පත්වී තිබේද යන්න විමසා බැලිය යුතුය.

1. ශ්‍රී ලංකාව පිළිබඳ ඉන්දියාවේ උපායමාර්ගික උනන්දුව

ශ්‍රී ලංකාව පිහිටා ඇත්තේ ඉන්දියානු සාගරයේ ප්‍රධාන ජාත්‍යන්තර නාවික මාර්ගවලට ඉතා ආසන්නවය.

ත්‍රිකුණාමල වරාය, එහි ස්වාභාවික ගැඹුරු මුහුදු පහසුකම් සහ බ්‍රිතාන්‍යයන් විසින් ඉදිකළ තෙල් ටැංකි සංකීර්ණය විශේෂ උපායමාර්ගික වැදගත්කමක් දරයි.

කොළඹ වරාය ඉන්දියානු භාණ්ඩ ප්‍රතිනැව්ගත කිරීමේ ප්‍රධාන මධ්‍යස්ථානයකි. ඉන්දියාවට යන ප්‍රතිනැව්ගත භාණ්ඩවලින් ආසන්න වශයෙන් 70%ක් කොළඹ වරාය හරහා ගමන් කරයි.

කොළඹ බටහිර ජාත්‍යන්තර පර්යන්තයේ 51%ක කොටස් අයිතිය Adani Ports සතුය. 2026දී ඉන්දියානු රජයට අයත් Mazagon Dock Shipbuilders සමාගම කොළඹ නැව් තටාකාංගනයේ 51%ක පාලන කොටස් අත්පත් කරගෙන ඇත.

මේ අනුව ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රධාන නාවික යටිතල පහසුකම් තුළ ඉන්දියානු ආයතනවල වාණිජමය අවශ්‍යතා සැලකිය යුතු ලෙස වර්ධනය වී තිබේ. මේවා අනාගතයේදී රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික හෝ උපායමාර්ගික බලපෑමක් බවට පත්විය හැකිද යන්න විමසා බැලිය යුතුය.

ඉන්දියාව ඓතිහාසිකව ශ්‍රී ලංකාව තුළ වෙනත් බලවත් රටවල්වල පැවැත්ම ගැන සැලකිලිමත් වී ඇත. විශේෂයෙන් වරාය, හමුදා පහසුකම්, බුද්ධි මෙහෙයුම් සහ නාවික ආරක්ෂාව සම්බන්ධයෙන් එම සැලකිල්ල පැවතුණි.

ශ්‍රී ලංකාවේ දෙමළ ජනතාව සමඟ ඇති භාෂාමය, සංස්කෘතික හා දේශපාලන සම්බන්ධතා හේතුවෙන් තමිල්නාඩුවද ඉන්දියාවට තවත් දේශපාලන බලපෑම් මාර්ගයක් විය.

ඉන්දියාවට තම උපායමාර්ගික අරමුණු ඉදිරියට ගෙන යාමට ප්‍රධාන මාර්ග දෙකක් තිබුණි.

1. ඉන්දියානු සාගරයේ කලාපීය ආරක්ෂාව සහ උපායමාර්ගික ආධිපත්‍යය.
2. ශ්‍රී ලංකාවේ දෙමළ ප්‍රශ්නය සහ තමිල්නාඩුවේ දේශපාලන බලපෑම භාවිත කිරීම.

2. ශ්‍රී ලංකාවේ දෙමළ සන්නද්ධ කණ්ඩායම් පුහුණු කිරීම හා අවි සැපයීම

ශ්‍රී ලංකාවේ දෙමළ සන්නද්ධ සංවිධාන ඉන්දියාවේදී පුහුණු කළ බව රාජීව් ගාන්ධි ඝාතනයෙන් පසු පත්කළ ජේන් කොමිසමට ඉදිරිපත් වූ කරුණු හා සාක්ෂිවල සඳහන් වේ.

https://tamilnation.org/intframe/india/jaincommission/growth_of_tamil_militancy/ch1sec2

1981 යාපනය පුස්තකාලය ගිනි තැබීමත්, 1983 ජූලි කලබලත් ඒවායේ ක්ෂණික ප්‍රතිඵලවලට පමණක් සීමා කර විමසා බැලිය නොහැක.

යාපනය පුස්තකාලය ගිනි තැබීමෙන් පොත් 90,000කට ආසන්න ප්‍රමාණයක් විනාශ විය.

ඉතිහාසය විනාශ කිරීමෙන් වාසි ලැබුවේ කවුද? පසුව එම ඉතිහාසය වෙනුවට වෙනත් කතාන්දර ගොඩනැඟුවේ කවුද?

1983 ජූලි කලබල සම්බන්ධයෙන්ද මෙවැනිම ප්‍රශ්න මතු වේ.

එය හුදෙක් ස්වයංසිද්ධ ජනවාර්ගික ප්‍රචණ්ඩත්වයක්ද? නැතහොත් දෙමළ සන්නද්ධ සංවිධානවලට සැඟවී සිටි තැන්වලින් එළියට පැමිණීමටත්, ජාත්‍යන්තර අනුකම්පාව සහ පිළිගැනීම ලබාගැනීමටත් අවශ්‍ය පසුබිම සකස් කිරීමට එක්සත් ජාතික පක්ෂ රජයේ දේශපාලන බලවේග සම්බන්ධ වූවාද?

මෙම සිදුවීම්වල කාලය, පසුබිම, දේශපාලන ක්‍රියාකාරීන් සහ වාසි ලැබූ පාර්ශ්ව විමර්ශනය කළ යුතුය.

සන්සෝනි කොමිසම – 1977 කලබල

https://lankafreelibrary.com/2019/10/15/sansoni-commission-1980/

සන්සෝනි කොමිසමේ 98–105, 178–180 සහ 205–237 ඡේද විශේෂයෙන් වැදගත්ය.

1976 වඩුක්කෝඩෙයි යෝජනාව මගින් වෙනම දෙමළ රාජ්‍යයක් ඉල්ලා සිටි TULF නායකත්වය, එහි නායකයන් සහ සන්නද්ධ තරුණ කණ්ඩායම් අතර පැවති සම්බන්ධතා පිළිබඳ සාක්ෂි කොමිසම වාර්තා කර ඇත.

A. අමිර්තලිංගම් සහ මාවයි සේනාධිරාජා ඇතුළු නායකයන් සන්නද්ධ තරුණයන් සමඟ සම්බන්ධතා පැවැත්වූ බවත්, වෙනම රාජ්‍යයක් පිහිටුවීම සඳහා ආයුධ අතට ගැනීම පිළිබඳ දේශපාලන රැස්වීම්වලදී අදහස් පළවූ බවත් එහි සඳහන් වේ.

මෙයින් පැහැදිලි වන්නේ 1983 ජූලි සිදුවීම්වලට වසර ගණනාවකට පෙර සිටම බෙදුම්වාදී දේශපාලන බලමුළු ගැන්වීම සහ සන්නද්ධ අරගලය දිරිගැන්වීම ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලන පසුබිමේ පැවති බවයි.

සිරිල් මැතිව් යුනෙස්කෝ වාර්තාව

1983 ජූලි 20 දින ඉදිරිපත් කළ අභියාචනය මගින් උතුරු හා නැගෙනහිර පළාත්වල බෞද්ධ උරුමයන් විනාශ කිරීම පිළිබඳ කරුණු ඉදිරිපත් කර තිබුණි.

https://www.lankaweb.com/news/items/2016/04/26/unp-mp-cyril-mathew-report-to-unesco-proof-sinhalese-were-living-in-the-north-before-tamils/

https://www.lankaweb.com/news/items/2024/02/18/buddhist-viharas-and-eelam-part-14d/

1981–1984 ජනවාර්ගික ප්‍රචණ්ඩත්වය පිළිබඳ ජනාධිපති සත්‍ය කොමිසම

2001දී පත්කළ මෙම කොමිසම 1983 ජූලි සිදුවීම් පිළිබඳව වාර්තා කළේ:

• දෙමළ සිවිල් වැසියන්ට එරෙහි ප්‍රචණ්ඩත්වය සංවිධානාත්මකව සිදුවූ බව.
• එය පාලනය කිරීමට රජය මැදිහත් නොවූ බවත්, ජේ.ආර්. ජයවර්ධන රජය තත්ත්වය පාලනය කිරීමට අසමත් වූ බවත්ය.

https://srilankabrief.org/full-report-of-the-presidential-truth-commission-on-ethnic-violence-1981-1984-with-a-focus-on-black-july-83/

ඉන් පසුව ඉන්දියාව ශ්‍රී ලංකාවේ දෙමළ ප්‍රශ්නය, තමිල්නාඩුවේ දේශපාලන බලපෑම සහ ශ්‍රී ලංකාවේ දෙමළ ජනතාවගේ තත්ත්වය තම මැදිහත්වීම් සාධාරණීකරණය කිරීමට යොදාගත්තේය.

මේ සියල්ල එකට ගත් විට ඉන්දියාවේ උපායමාර්ගික අරමුණු ඉදිරියට ගෙන යාමට අවශ්‍ය පසුබිම නිර්මාණය වූවාද?

ඉන්දියාව දෙමළ සන්නද්ධ සංවිධාන, එයට ඇතුළත් LTTE සංවිධානයද පුහුණු කර සහාය දුන් බව පසුව පසුබිමට තල්ලු විය.

ඉන්දියාවේ පර්යේෂණ හා විශ්ලේෂණ අංශය වන RAW විසින් ශ්‍රී ලංකාවේ දෙමළ සන්නද්ධ කණ්ඩායම්වලට හමුදා පුහුණුව ලබා දුන්නේය. තමිල්නාඩුව ඇතුළු ඉන්දියාවේ පුහුණු කඳවුරු පිහිටුවා තිබූ අතර ඇතැම් කණ්ඩායම්වලට අවි සහ මූල්‍ය ආධාරද ලැබුණි.

ජේන් කොමිසමේ වාර්තාවල හිටපු ඉන්දීය දේශපාලන නායකයන් සහ නිලධාරීන් ලබාදුන් සාක්ෂි ඇතුළත් වේ. 1986 තමිල්නාඩු බුද්ධි අංශ වාර්තාවක සන්නද්ධ පුහුණු කඳවුරුවල ස්ථාන, පුද්ගලයන් සහ ක්‍රියාකාරකම් පිළිබඳ තොරතුරුද සඳහන් වේ.

මෙය හුදෙක් සරණාගතයන්ට සහ මානුෂීය කටයුතුවලට ආධාර කිරීමක් නොවේ. හමුදා පුහුණුව, අවි භාවිතය සහ ගරිල්ලා යුද පුහුණුවද එයට ඇතුළත් විය.

ශ්‍රී ලංකාව ඇසිය යුතු ප්‍රශ්නය මෙයයි.

අසල්වැසි ස්වෛරී රටක ආරක්ෂක හමුදාවන්ට එරෙහිව සටන් කරන සන්නද්ධ කණ්ඩායම්වලට විදේශ රජයක් පුහුණුව සහ අවි ලබා දුන්නේ ඇයි?

ඒ අතරම ඉන්දියාව ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලන විසඳුමක් සොයන මැදිහත්කරුවකු ලෙසද පෙනී සිටියේය.

ඉන්දියාවම නිර්මාණය කළ ගැටලුවක් විසඳීමට ඉන්දියාව ඉදිරිපත් වන්නේ කෙසේද?

මෙම පරස්පරතාව විමසා බැලිය යුතුය.

3. තමිල්නාඩුව – දේශපාලන සහාය සහ උපායමාර්ගික බලපෑම

ශ්‍රී ලංකාවේ දෙමළ සන්නද්ධ සංවිධානවලට තමිල්නාඩුව වැදගත් දේශපාලන හා සැපයුම් මධ්‍යස්ථානයක් විය.

එයට ඇතුළත් වූයේ:

• පෝක් සමුද්‍ර සන්ධිය හරහා සිදුවූ සරණාගත ගමනාගමනය.
• තමිල්නාඩුවේ ඇතැම් දේශපාලන නායකයන්ගෙන් ලැබුණු සහාය.
• සන්නද්ධ පුහුණු කඳවුරු.
• සැපයුම් සහ සංවිධාන කටයුතු සඳහා පහසුකම්.
• ශ්‍රී ලංකාවට මැදිහත් වන ලෙස නවදිල්ලියට එල්ල වූ දේශපාලන බලපෑම්.

තමිල්නාඩුවේ දේශපාලන බලපෑම යොදාගෙන ශ්‍රී ලංකාවට මැදිහත්වීම සාධාරණීකරණය කළේද? එම මැදිහත්වීම හරහා තම උපායමාර්ගික අරමුණු ඉටුකර ගැනීමට ඉන්දියාව කටයුතු කළේද?

මෙය විමසා බැලිය යුතුය.

4. සන්නද්ධ කණ්ඩායම්වලට සහාය දීමේ සිට බලය බෙදීම ප්‍රවර්ධනය කිරීම දක්වා

ඉන්දු–ලංකා ගිවිසුමට පෙර සිටම පළාත් සභා පිහිටුවීමේ යෝජනා ඉදිරිපත් වී තිබුණි.

13 වන සංශෝධනය පිළිබඳ 1987 ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණයේ සඳහන් වන ඉතිහාසය මෙසේය.

• 1985 අගෝස්තු – පළාත් සභා පිහිටුවීම සඳහා ව්‍යවස්ථා සංශෝධන යෝජනා කළ මූලික ගිවිසුම් කෙටුම්පතක් ඉදිරිපත් විය.
• 1986 ජූලි – පී. චිදම්බරම්ගේ නායකත්වයෙන් පැමිණි ඉන්දීය නියෝජිත පිරිසක් සමඟ සාකච්ඡා පැවැත්වුණි.
• ඉන්දියානු යෝජනා අනුව සෑම පළාතකම ව්‍යවස්ථාදායක, විධායක සහ මූල්‍ය බලතල සහිත පළාත් සභාවක් පිහිටුවීමට යෝජනා විය.
• 1986 පුරා තවදුරටත් සාකච්ඡා පැවැත්වුණි.
• ඉන්දු–ලංකා ගිවිසුම අත්සන් කළේ 1987 ජූලි මාසයේදීය.

මෙහි වැදගත්කම නොසලකා හැරිය නොහැක.

1978 ව්‍යවස්ථාව යටතේ ශ්‍රී ලංකාවේ පරිපාලන භූමි ව්‍යුහය පදනම් වූයේ දිස්ත්‍රික්ක මතය. තේරී පත්වන පළාත් සභා ක්‍රමයක් එහි නොතිබුණි.

පළාත් සභා යෝජනා මගින් රටේ පාලන ව්‍යුහයට වෙනස් ක්‍රමයක් හඳුන්වා දීමට යෝජනා විය.

උතුර හා නැගෙනහිර සම්බන්ධයෙන් ගැටලුවක් තිබියදී ඉන්දියාව මුළු රටටම පළාත් සභා ක්‍රමයක් යෝජනා කළේ ඇයි?

මෙම ක්‍රමය යෝජනා කළේ කවුද?

ශ්‍රී ලංකාව එය පිළිගත්තේ ඇයි?

ඉන්දු–ලංකා ගිවිසුමෙන් විසඳීමට උත්සාහ කළේ ජනවාර්ගික ගැටලුවක් නම් අනෙක් පළාත් හතට එම ගැටලුව සමඟ තිබූ සම්බන්ධය කුමක්ද?

පළාත් සභා ක්‍රමය මුළු රටටම හඳුන්වාදීමට හේතුව පැහැදිලි කළ යුතුය.

5. මෙහෙයුම විමුක්තිය සහ ඉන්දියාවේ ගුවන් මැදිහත්වීම

1987 මැයි මාසයේදී ශ්‍රී ලංකා හමුදාව යාපනයේ වඩමාරච්චි ප්‍රදේශයේ මෙහෙයුම විමුක්තිය ආරම්භ කළේය.

LTTE සංවිධානයේ ප්‍රධාන බලකොටුවට ශ්‍රී ලංකා හමුදාව ළඟා වෙමින් සිටියදී ඉන්දියාව මැදිහත් විය.

ශ්‍රී ලංකාව ඉන්දියාවේ යෝජිත මුහුදු සහනාධාර මෙහෙයුම ප්‍රතික්ෂේප කළ පසු, 1987 ජූනි 4 දින ඉන්දියාව ‘ඔපරේෂන් පූමාලයි’ ක්‍රියාත්මක කළේය.

ඉන්දීය ගුවන් හමුදාවේ ප්‍රවාහන ගුවන් යානා, මිරාජ් ප්‍රහාරක යානා සමඟ ශ්‍රී ලංකා ගුවන් සීමාවට ඇතුළු වී යාපනයට ආහාර සහ සහනාධාර පැරෂුට් මගින් හෙළීය.

ශ්‍රී ලංකාවේ අවසරයකින් තොරව මෙම මෙහෙයුම සිදුකළ අතර ශ්‍රී ලංකාව එය තම ස්වෛරීත්වය හා භෞමික අඛණ්ඩතාව උල්ලංඝනය කිරීමක් ලෙස විරෝධය පළ කළේය.

මෙය ශ්‍රී ලංකාවේ අභ්‍යන්තර ගැටුමකට ඉන්දියාව සෘජුවම හමුදාමය වශයෙන් මැදිහත් වූ අවස්ථාවකි.

සිදුවීම් පෙළ දෙස බලන්න.

• 1987 මැයි මාසයේදී ශ්‍රී ලංකාව සන්නද්ධ සංවිධානයකට එරෙහිව හමුදා මෙහෙයුමක් ආරම්භ කළේය.
• ශ්‍රී ලංකාවේ විරෝධය නොතකා ඉන්දියාව හමුදාමය වශයෙන් මැදිහත් විය.
• ඊට මාස දෙකකටත් අඩු කාලයකදී දෙරට ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලන හා ව්‍යවස්ථාමය පාලන ක්‍රමය වෙනස් කළ ගිවිසුමකට අත්සන් තැබීය.

6. ගිවිසුමට පෙර ප්‍රභාකරන් ඉන්දියාවට ගෙන යාම

ඉන්දු–ලංකා ගිවිසුම අත්සන් කිරීමට පෙර සිදුවූ සිදුවීම්ද ඉතා වැදගත්ය.

1987 ජූලි 24 දින ප්‍රභාකරන් සහ ඔහුගේ නියෝජිත පිරිස ඉන්දීය හමුදා හෙලිකොප්ටර් මගින් යාපනයේ සිට ඉන්දියාවට ගෙන යනු ලැබීය.

රාජීව් ගාන්ධිගේ උපදෙස් මත ප්‍රභාකරන් දිල්ලියට ගෙන ඒමට කටයුතු කළ බව ජේන් කොමිසමේ වාර්තාවේ සඳහන් වේ.

යෝජිත ගිවිසුම සම්බන්ධයෙන් ප්‍රභාකරන් මුලදී විරෝධතා පළ කළේය. ඉන්දීය නිලධාරීන් සහ තමිල්නාඩු මහ ඇමති එම්.ජී. රාමචන්ද්‍රන් ඇතුළු පිරිස් සමඟ සාකච්ඡා පැවැත්වුණි.

ප්‍රභාකරන්ට නැවත යාපනයට යාමට අවශ්‍ය වූ නමුත් ඔහු ඉන්දියාවේ රඳවා ගැනීමට ඒත්තු ගැන්වූ බව කොමිසමේ වාර්තාව සඳහන් කරයි.

ජූලි 27 දින LTTE සංවිධානයේ විරෝධතා නොතකා ගිවිසුම අත්සන් කිරීමට රාජීව් ගාන්ධි කටයුතු කළ යුතු බව ඉන්දීය කැබිනට් දේශපාලන කටයුතු කමිටුව තීරණය කළේය.

1987 ජූලි 29 දින කොළඹදී ගිවිසුම අත්සන් කෙරිණි.

ප්‍රභාකරන් ඉන්දියාවේ රඳවා තබාගෙන සිටි අතර ඔහු නැවත ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණියේ 1987 අගෝස්තු මුලදීය.

මෙහිදී වැදගත් ප්‍රශ්නයක් මතු වේ.

ඉන්දියාවේ යෝජිත විසඳුම ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට LTTE නායකත්වයට සැබෑ නිදහසක් තිබුණේද?

කලින් පුහුණු කර සහාය දුන් සංවිධානයක් මත ඉන්දියාව කෙතරම් බලපෑමක් පවත්වාගෙන ගියේද?

7. ඉන්දු–ලංකා ගිවිසුම: ඉන්දියාවට විධිමත් භූමිකාවක්

1987 ජූලි 29 දින ජනාධිපති ජේ.ආර්. ජයවර්ධන සහ ඉන්දීය අගමැති රාජීව් ගාන්ධි ඉන්දු–ලංකා ගිවිසුමට අත්සන් තැබූහ.

ගිවිසුම යටතේ ඉන්දියාව භාරගත් වගකීම් මොනවාද?

ගිවිසුමේ 2.11 සහ 2.14 සිට 2.17 දක්වා ඡේදවල ඉන්දියාව භාරගත් වගකීම් පැහැදිලිව සඳහන් වේ.

• 2.11: සන්නද්ධ තරුණයන් පුනරුත්ථාපනය කිරීම සඳහා සහයෝගය ලබාදීම.
• 2.14: යෝජනා ක්‍රියාත්මක කිරීම සහතික කිරීම හා ඒ සඳහා සහයෝගය ලබාදීම.
• 2.15: ගිවිසුම ක්‍රියාත්මක කිරීමේදී ශ්‍රී ලංකාව සමඟ සෘජුව සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම සහ ඉතිරි ගැටලු සති හයක් ඇතුළත විසඳීම.
• 2.16: සන්නද්ධ කණ්ඩායම් යෝජිත විසඳුම ප්‍රතික්ෂේප කළහොත් ඉන්දියාව ගත යුතු ක්‍රියාමාර්ග පහක්. ඒවාට ඉන්දීය භූමිය ශ්‍රී ලංකාවේ ඒකීයභාවයට, භෞමික අඛණ්ඩතාවට හා ආරක්ෂාවට එරෙහිව යොදාගැනීම වැළැක්වීම, නාවික සහයෝගය, ඉල්ලීමක් කළහොත් හමුදා සහාය, නැවත මෙරටට ගෙන්වා ගැනීමේ කටයුතු සහ උතුරු නැගෙනහිර සියලු ජන කොටස් ආරක්ෂා කිරීම ඇතුළත් විය.
• 2.17: යෝජිත මැතිවරණ ක්‍රියාවලියේදී සියලු ජන කොටස්වලට නිදහස්, පූර්ණ හා සාධාරණ සහභාගීත්වයක් ලබාදීමට සහයෝගය ලබාදීම.

ගිවිසුමෙන් සිදුවූ වෙනස්කම්

• උතුරු හා නැගෙනහිර පළාත් ඒකාබද්ධ කර අන්තර්වාර පාලන ඒකකයක් පිහිටුවීමට යෝජනා විය.
• එක් ආණ්ඩුකාරවරයකු, එක් මහ ඇමතිවරයකු සහ අමාත්‍ය මණ්ඩලයක් සහිත එක් තේරී පත්වන පළාත් සභාවක් පිහිටුවීමට යෝජනා විය.
• නැගෙනහිර පළාතේ ජනමත විචාරණයක් පැවැත්වීමට නියම විය.
• යෝජනා ක්‍රියාත්මක කිරීම සඳහා ඉන්දියාව සහතිකයක් ලබාදී සහයෝගය දැක්වීමට එකඟ විය.
• ගිවිසුම සහ එහි ඇමුණුම අත්සන් කළ මොහොතේ සිට ක්‍රියාත්මක විය.

1987 ජූලි 30 දින, ගිවිසුම අත්සන් කළ දිනට පසුදා, ශ්‍රී ලංකා රජයේ නිල ඉල්ලීම මත ඉන්දීය හමුදා යාපනයට පැමිණියහ.

ජනාධිපති ප්‍රේමදාස ඉන්දීය හමුදාව ඉවත් කරන ලෙස ඉල්ලා සිටීමෙන් පසු 1990දී IPKF හමුදා ඉවත් විය.

වැදගත්: ඉන්දු–ලංකා ගිවිසුම අත්සන් කළ දිනයේ හෝ 13 වන සංශෝධනය සහතික කළ දිනයේ උතුර හා නැගෙනහිර ඒකාබද්ධ වූයේ නැත. 1987 අංක 42 දරන පළාත් සභා පනතේ 37 වන වගන්තිය යටතේ 1988 සැප්තැම්බර් 8 දින ජනාධිපති ප්‍රකාශනයක් මගින් තාවකාලික ඒකාබද්ධ කිරීම සිදු කරන ලදී.

වෙනම හුවමාරු කළ ලිපි

ඉන්දු–ලංකා ගිවිසුමට අමතරව වෙනම ලිපි හුවමාරුවක්ද සිදුවිය.

මෙම ලිපි ගිවිසුමේ හෝ එහි ඇමුණුමේ කොටසක් නොවේ.

එබැවින් එම ලිපිවල සඳහන් කරුණු ගිවිසුමේම කොටසක් ලෙස අර්ථකථනය කළ නොහැක.

එම ලිපි හුවමාරුවේදී:

• විදේශීය හමුදා සහ බුද්ධි අංශ නිලධාරීන්, ත්‍රිකුණාමලය සහ අනෙකුත් වරාය, තෙල් ටැංකි සංකීර්ණය සහ විදේශීය විකාශන පහසුකම් පිළිබඳ ඉන්දියාවේ ආරක්ෂක අවශ්‍යතා සලකා බැලීමට ශ්‍රී ලංකාව එකඟ විය.
• ශ්‍රී ලංකා හමුදාවට හමුදා පුහුණුව හා සැපයුම් ලබාදීමට ඉන්දියාව එකඟ විය.
• ශ්‍රී ලංකාවේ ආරක්ෂාවට හානිකර ක්‍රියාකාරකම් සඳහා ඉන්දීය භූමිය යොදාගැනීම වැළැක්වීමට ඉන්දියාව එකඟ විය.
• ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියාකාරකම්වල නිරත වන හෝ බෙදුම්වාදය හා වෙන්වීම ප්‍රවර්ධනය කරන ශ්‍රී ලාංකිකයන් ඉන්දියාවෙන් පිටුවහල් කිරීමට ඉන්දියාව එකඟ විය.
• මෙම ලිපි හුවමාරුවේ කරුණු ක්‍රියාත්මක කිරීම නිරීක්ෂණය කිරීමට ඒකාබද්ධ උපදේශක යාන්ත්‍රණයක් පිහිටුවීමට දෙරට එකඟ විය.

PACTA SUNT SERVANDA – තම වගකීම් ඉටු නොකර ගිවිසුමේ වාසි පමණක් ඉන්දියාවට ලබාගත හැකිද?

ජාත්‍යන්තර ගිවිසුම් නීතියේ Pacta Sunt Servanda මූලධර්මයෙන් අදහස් වන්නේ ගිවිසුමකට එළඹෙන පාර්ශ්ව එහි වගකීම් සද්භාවයෙන් ඉටු කළ යුතු බවයි.

1987 ඉන්දු–ලංකා ගිවිසුම යටතේ ඉන්දියාවට සැලකිය යුතු දේශපාලන හා උපායමාර්ගික වාසි ලැබුණි.

එහෙත් ඉන්දියාව ගිවිසුම යටතේත් වෙනම ලිපි හුවමාරුව යටතේත් භාරගත් සියලු වගකීම් ඉටු කළේද?

ඉන්දියාව තම වගකීම් ඉටු නොකළේ නම් එහි නීතිමය ප්‍රතිවිපාක මොනවාද?

තමන් භාරගත් වගකීම් ඉටු නොකර ගිවිසුමේ වාසි පමණක් ඉල්ලා සිටීමට එක් පාර්ශ්වයකට හැකිද?

ඉන්දියාව ගිවිසුම මත පදනම්ව ශ්‍රී ලංකාවේ ඇති කළ දේශපාලන හා ව්‍යවස්ථාමය වෙනස්කම් සාධාරණීකරණය කරන්නේ නම්, ඉන්දියාව තමන් භාරගත් වගකීම් ඉටු කළේද යන්නද විමසා බැලිය යුතුය.

ගිවිසුම් උල්ලංඝනය කිරීම සම්බන්ධයෙන් පවතින ජාත්‍යන්තර නීතිය යටතේ ඇති ප්‍රතිවිපාක සහ තවමත් ක්‍රියාත්මක කළ යුතු වගකීම් තිබේද යන්න ශ්‍රී ලංකාව විමසා බැලිය යුතුය.

8. 13 වන සංශෝධනය: ශ්‍රී ලංකාවේ නව පාලන ක්‍රමයක්

1987 නොවැම්බර් 14 දින 13 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය සහතික කරන ලදී.

එමගින් ව්‍යවස්ථාවට XVIIA පරිච්ඡේදය එක්කර පළාත් නවයටම පළාත් සභා පිහිටුවීමට ප්‍රතිපාදන සැලසීය.

1987 අංක 42 දරන පළාත් සභා පනතද සහතික කරන ලදී.

උතුරු–නැගෙනහිර ඒකාබද්ධ පාලන ක්‍රමය 1988 සැප්තැම්බර් මාසයේදී දේශීය නීතිමය ලේඛන මගින් ක්‍රියාත්මක කරන ලදී.

1990 මාර්තු 1 දින මහ ඇමති වර්ධරාජා පෙරුමාල් ඒකපාර්ශ්විකව නිදහස ප්‍රකාශ කිරීමෙන් පසු උතුරු–නැගෙනහිර පළාත් සභාව විසුරුවා හරින ලදී.

ඉන්පසු වසර 18කට ආසන්න කාලයක් උතුර හා නැගෙනහිර පළාත්වල තේරී පත්වූ පළාත් සභා නොමැතිව පාලනය සිදු විය.

2006 ඔක්තෝබර් මාසයේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීන්දුවෙන් පළාත් දෙක වෙන් කිරීමෙන් පසු, නැගෙනහිර පළාත් සභා මැතිවරණය 2007 මැයි මාසයේදී පැවැත්වුණි. එය 2007දී නැගෙනහිර LTTE සංවිධානය පරාජය කිරීමෙන් පසුව සිදු විය.

උතුරු පළාත් සභා මැතිවරණය 2013 සැප්තැම්බර් මාසයේදී පැවැත්වුණි. ඒ 2009 මැයි මාසයේදී LTTE සංවිධානය සම්පූර්ණයෙන් පරාජය කිරීමෙන් පසුවය.

ඒ අනුව නැගෙනහිර පළාත් සභාව වසර 18කට ආසන්න කාලයකට පසුවත්, උතුරු පළාත් සභාව වසර 25කට ආසන්න කාලයකට පසුවත් නැවත මැතිවරණයකට මුහුණ දුන්නේය.

ඉන්දු–ලංකා ගිවිසුමෙන් පසු ශ්‍රී ලංකාව දිස්ත්‍රික්ක කේන්ද්‍ර කරගත් ව්‍යවස්ථාමය රාමුවක සිට පළාත් පාලන ආයතන සහිත ක්‍රමයකට මාරු විය.

මෙමගින් රටේ පාලන ව්‍යුහය මූලික වශයෙන් වෙනස් විය. ශ්‍රී ලංකාව ව්‍යවස්ථාවෙන් ඒකීය රාජ්‍යයක් ලෙසම පැවතුණද, බලය බෙදාහැරීමේ ලක්ෂණ සහිත නව පාලන ක්‍රමයක් හඳුන්වා දෙන ලදී.

ප්‍රශ්නය වන්නේ මෙයයි.

දෙමළ ජනවාර්ගික ගැටලුව විසඳීමට මුළු රටේම ව්‍යවස්ථාමය පාලන ක්‍රමය වෙනස් කිරීම අවශ්‍ය වූවාද?

නැතහොත් මෙය ඉන්දියාව ශ්‍රී ලංකාව සමඟ පැවැත්වූ සාකච්ඡා තුළින් ඉදිරියට ගෙන ආ පුළුල් දේශපාලන සැලැස්මක කොටසක්ද?

9. LTTE සංවිධානය සමඟ ඉන්දියාවේ සම්බන්ධතාව: සහායේ සිට ගැටුම දක්වා

පසුව ඉන්දියාව සහ LTTE සංවිධානය අතර සම්බන්ධතාව බිඳ වැටුණි.

LTTE සංවිධානය අවි භාරදීම ප්‍රතික්ෂේප කළ අතර ඉන්දීය සාම සාධක හමුදාව සමඟ සන්නද්ධ ගැටුමකට අවතීර්ණ විය.

කලින් දෙමළ සන්නද්ධ කණ්ඩායම් පුහුණු කර සහාය දුන් ඉන්දියාව පසුව එම LTTE සංවිධානය සමඟම යුද්ධ කළේය.

IPKF හමුදා 1990දී ශ්‍රී ලංකාවෙන් ඉවත් විය.

ඉන්පසු බටහිර ආගමික පදනමක් සහිත රාජ්‍ය නොවන සංවිධානවල පැවැත්ම වැඩි වූ අතර ශ්‍රී ලංකාවේ අභ්‍යන්තර කටයුතුවලට බටහිර බලපෑමද වර්ධනය විය.

1991දී රාජීව් ගාන්ධි ඝාතනයෙන් පසු ඉන්දියාව ත්‍රස්ත විරෝධී නීති යටතේ LTTE සංවිධානය තහනම් කළේය.

ප්‍රභාකරන් 2009 මැයි මාසයේදී ඝාතනය කළේ ඉන්දීය හමුදාව නොව ශ්‍රී ලංකා හමුදාව විසිනි.

කලින් සන්නද්ධ කණ්ඩායම්වලට සහාය දුන් ඉන්දියාව පසුව තම යෝජිත විසඳුම පිළිගැනීමට අකමැති වූ LTTE සංවිධානයට එරෙහිව යුද්ධ කළේය.

මෙම කාලය තුළ අහිමි වූ ජීවිත, යුද්ධයට වැය වූ මුදල්, ව්‍යවස්ථාමය වෙනස්කම් සහ දිගුකාලීන දේශපාලන ප්‍රතිවිපාක ශ්‍රී ලංකාව විමසා බැලිය යුතුය.

1987 මැයි මාසයේදී ඉන්දියාව මෙහෙයුම විමුක්තියට මැදිහත් නොවූයේ නම්, LTTE නායකත්වය එම අවස්ථාවේදීම පරාජය කිරීමට හෝ අත්අඩංගුවට ගැනීමට හැකිව තිබුණාද?

එසේ වූයේ නම් වසර ගණනාවක යුද්ධය, දහස් ගණනක මරණ සහ රාජීව් ගාන්ධි ඝාතනය පවා වළක්වාගත හැකිව තිබුණාද?

මෙය ඉතිහාසය තුළ ඉතිරි වූ වැදගත් ප්‍රශ්නයකි.

10. හමුදා හා දේශපාලන බලපෑමේ සිට ආර්ථික ඒකාබද්ධතාව දක්වා

අද ඉන්දියාව ශ්‍රී ලංකාව සමඟ සම්බන්ධතාව පවත්වාගෙන යන්නේ වෙනස් ක්‍රම ඔස්සේය.

ආර්ථික ආධාර, යටිතල පහසුකම්, බලශක්ති ව්‍යාපෘති, ආයෝජන, වෙළෙඳාම සහ ආයතනික සහයෝගීතාව එහි ප්‍රධාන කොටස් වී ඇත.

2024 දෙසැම්බර් ඉන්දු–ලංකා ඒකාබද්ධ ප්‍රකාශනයට පහත කරුණු ඇතුළත් විය.

• බලශක්ති සම්බන්ධතා.
• ත්‍රිකුණාමලය කලාපීය බලශක්ති හා කාර්මික මධ්‍යස්ථානයක් බවට පත් කිරීම.
• සාම්පූර් සූර්ය බලශක්ති ව්‍යාපෘතිය.
• LNG සැපයුම් සහ විදුලිබල ජාල සම්බන්ධතාව.
• ඩිජිටල් රාජ්‍ය යටිතල පහසුකම්.
• ශ්‍රී ලංකාවේ අනන්‍ය ඩිජිටල් හැඳුනුම්පත.
• UPI ඩිජිටල් ගෙවීම්.
• ඉන්දියාවේ Aadhaar ක්‍රමය ඇතුළු ඩිජිටල් පද්ධතිවල අත්දැකීම් භාවිත කිරීම.

2025 අප්‍රේල් මාසයේදී බලශක්ති, ඩිජිටල්කරණය, ආරක්ෂක, සෞඛ්‍ය, ඖෂධ සහ නැගෙනහිර පළාතේ සංවර්ධන ආධාර ඇතුළු ක්ෂේත්‍ර ආවරණය කරන අවබෝධතා ගිවිසුම් හතක් හුවමාරු විය.

මේවා නිල වශයෙන් ප්‍රකාශයට පත් කළ ගිවිසුම් වේ. එහෙත් ඒවායේ සම්පූර්ණ අන්තර්ගතය, ක්‍රියාත්මක කිරීමේ කොන්දේසි සහ ශ්‍රී ලංකාවට ඇති වගකීම් මහජනතාවට පැහැදිලි කළ යුතුය.

මේවා ශ්‍රී ලංකාවේ දිගුකාලීන ස්වාධීනත්වයට බලපාන්නේ කෙසේද?

11. ඩිජිටල්, මූල්‍ය හා තාක්ෂණික යැපීම

ඩිජිටල් යටිතල පහසුකම් යනු රාජ්‍ය සේවා ලබාගැනීමේ පහසුකමක් පමණක් නොවේ.

එය රටේ ජනතාවගේ අනන්‍යතාව, රාජ්‍ය සේවා, මූල්‍ය ගනුදෙනු සහ රාජ්‍ය ආයතන සමඟ ගනුදෙනු කිරීම පාලනය කරන මූලික පද්ධතියක් බවට පත්විය හැකිය.

එබැවින් ශ්‍රී ලංකාව පිළිතුරු ලබාගත යුතු ප්‍රශ්න තිබේ.

• ජාතික ඩිජිටල් හැඳුනුම්පත් පද්ධතියේ අයිතිය සහ පාලනය ඇත්තේ කාටද?
• ජනතාවගේ දත්ත ගබඩා කරන්නේ කොහේද?
• එම දත්තවලට ප්‍රවේශ විය හැක්කේ කාටද?
• මෘදුකාංග සහ තාක්ෂණික පද්ධති පාලනය කරන්නේ කවුද?
• විදේශීය තාක්ෂණික සැපයුම්කරු සේවාව නතර කළහොත් සිදුවන්නේ කුමක්ද?
• ශ්‍රී ලංකාවට එම පද්ධති ස්වාධීනව පවත්වාගෙන යා හැකිද?
• ජාතික ආරක්ෂාව සහ පෞද්ගලිකත්වය ආරක්ෂා කරන නීතිමය ආරක්ෂණ මොනවාද?

UPI ගෙවීම් ක්‍රමය සමඟ සම්බන්ධ වීම සහ ඉන්දීය රුපියල ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික මුදල් ඒකකය බවට පත් කිරීම එකම දෙයක් නොවේ.

එහෙත් ඩිජිටල් හා මූල්‍ය සම්බන්ධතා වැඩි වන විට තාක්ෂණික යැපීම, නියාමනය, දත්ත ආරක්ෂාව සහ ජාතික පාලනය පිළිබඳ ප්‍රශ්නද මතු වේ.

12. ත්‍රිකුණාමලය: නැවතත් මතුවන උපායමාර්ගික ප්‍රශ්නය

1987 ඉන්දු–ලංකා ලිපි හුවමාරුවේදී ත්‍රිකුණාමලය විශේෂ අවධානයට ලක්විය.

අද ඉන්දියාව, ශ්‍රී ලංකාව සහ එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යය ත්‍රිකුණාමලය බලශක්ති මධ්‍යස්ථානයක් ලෙස සංවර්ධනය කිරීමට එකඟ වී ඇත.

එයට බලශක්ති යටිතල පහසුකම් සහ තෙල් ටැංකි සංකීර්ණය සංවර්ධනය කිරීමද ඇතුළත් වේ.

1987 සාකච්ඡාවලදී මතු වූ උපායමාර්ගික ප්‍රශ්නයම අද නැවත මතුවී තිබේ.

ශ්‍රී ලංකාවේ උපායමාර්ගික සම්පත් සංවර්ධනය කිරීමේදී රටේ ස්වාධීන තීරණ ගැනීමේ බලය, ජාතික ආරක්ෂාව සහ සම්පත් පිළිබඳ පාලනය අහිමි නොවන බවට සහතික විය යුතුය.

විදේශ ආයෝජන සහ සහයෝගීතාව වැරදි දෙයක් නොවේ.

එහෙත් එම ව්‍යාපෘතිවල අයිතිය, කළමනාකරණය, ආරක්ෂක විධිවිධාන සහ දිගුකාලීන වගකීම් තීරණය කළ යුත්තේ ශ්‍රී ලංකාව විසිනි.

13. අධ්‍යාපන, සංස්කෘතික, ආයතනික සහ ආගමික බලපෑම

ඉන්දියාවේ මැදිහත්වීම අද තවත් ක්ෂේත්‍ර ගණනාවකට පැතිරෙමින් පවතී.

• ශිෂ්‍යත්ව සහ අධ්‍යාපනික හවුල්කාරිත්ව.
• ශ්‍රී ලංකාවේ රාජ්‍ය නිලධාරීන් පුහුණු කිරීම.
• තාක්ෂණික හා පර්යේෂණ සහයෝගීතාව.
• සංස්කෘතික වැඩසටහන්.
• බෞද්ධ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික සබඳතා.
• සංවර්ධන ආධාර.
• ආයතනික හුවමාරු.

එහෙත් මෙම ක්ෂේත්‍රවලින් කිහිපයක් විශේෂ අවධානයට ලක්විය යුතුය.

රාමායණ මංපෙත් ප්‍රවර්ධනය: ශ්‍රී ලංකාව රාමායණ සංචාරක ගමනාන්තයක් ලෙස ප්‍රවර්ධනය කිරීම, ඒ ආශ්‍රිත ස්ථාන සහ ව්‍යුහයන් ගොඩනැඟීම හරහා ශ්‍රී ලංකාවේ ඉතිහාසය පිළිබඳ වෙනත් ආඛ්‍යානයක් ප්‍රවර්ධනය වනවාද යන්න විමසා බැලිය යුතුය.

රාමායණ කතාවේ ලංකා රජු රාවණා ඉන්දියානු ඉතිහාස කතාන්දර තුළ සතුරකු ලෙස නිරූපණය වේ. සෑම වසරකම රාවණාගේ පිළිරුව ගිනි තැබීමද එම සංස්කෘතික පසුබිමේ කොටසකි.

බෞද්ධ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික සබඳතා: රුපියල් බිලියන 7.7ක ඉන්දීය ආධාරය යටතේ රුවන්වැලිසෑය වටා වැටක් ඉදිකිරීම, අනුරාධපුර පූජා භූමියේ වෙනත් ආගමික ව්‍යුහයන් ඇති කිරීම සහ පූජා නගරයක් වාණිජ මධ්‍යස්ථානයක් බවට පත් කිරීම පිළිබඳ යෝජනා සම්බන්ධයෙන් ප්‍රශ්න මතු වී තිබේ.

ශිව ලිංගම්: විශාල සංඛ්‍යාවක් ශිව ලිංගම් දිවයිනට ගෙන්වා විවිධ ස්ථානවල ස්ථාපිත කිරීමට යන බවට ප්‍රකාශ පවතී. එවැනි ක්‍රියාමාර්ග දිවයිනේ ආගමික පරිසරයට බලපාන්නේ කෙසේද යන්න සොයා බැලිය යුතුය.

අඛණ්ඩ භාරතය (Akhand Bharat): ශ්‍රී ලංකාවද ඉන්දියාවේ කොටසක් ලෙස ඇතුළත් කරන අඛණ්ඩ භාරත සංකල්පය පිළිබඳවද ශ්‍රී ලංකාව අවධානය යොමු කළ යුතුය.

2024 දෙසැම්බර් ඒකාබද්ධ ප්‍රකාශනය යටතේ ඉන්දියාවේ National Centre for Good Governance ආයතනය හරහා වසර පහක් තුළ ශ්‍රී ලංකාවේ රාජ්‍ය නිලධාරීන් 1,500ක් පුහුණු කිරීමටද යෝජනා කර ඇත.

අධ්‍යාපනය, රාජ්‍ය පරිපාලනය, තාක්ෂණය, සංස්කෘතිය, ආගමික හා ජාතික ආයතන හරහා විදේශීය බලපෑම ක්‍රමයෙන් වර්ධනය වන ආකාරය ශ්‍රී ලංකාව විමසා බැලිය යුතුය.

සහයෝගීතාව යැපීමක් බවට පත්වීමට ඉඩ නොදිය යුතුය.

14. ශ්‍රී ලංකාව දැන් පිළිතුරු දිය යුතු ප්‍රශ්නය

සිදුවීම් පෙළ එකට ගෙන බලන්න.

1. ඉන්දියාව ශ්‍රී ලංකාවේ ජනවාර්ගික ගැටුමට දේශපාලනිකව මැදිහත් විය.
2. ඉන්දීය ආයතන දෙමළ සන්නද්ධ සංවිධාන පුහුණු කර සහාය දුන්නේය.
3. තමිල්නාඩුව එම සංවිධානවලට වැදගත් දේශපාලන හා සැපයුම් මධ්‍යස්ථානයක් විය.
4. ඉන්දු–ලංකා ගිවිසුමට පෙර ඉන්දියාව බලය බෙදීමේ යෝජනා ඉදිරිපත් කළේය.
5. ඔපරේෂන් පූමාලයි හරහා ඉන්දියාව හමුදාමය වශයෙන් මැදිහත් විය.
6. ගිවිසුමට පෙර ප්‍රභාකරන් ඉන්දියාවට ගෙන යනු ලැබීය.
7. ගිවිසුම ක්‍රියාත්මක කිරීමේදී ඉන්දියාවට විධිමත් භූමිකාවක් ලැබුණි.
8. ශ්‍රී ලංකාව 13 වන සංශෝධනය සම්මත කර රට පුරා පළාත් සභා ක්‍රමයක් හඳුන්වා දුන්නේය.
9. පසුව ඉන්දියාව IPKF හමුදා හරහා LTTE සංවිධානය සමඟ යුද්ධ කළේය.
10. අද ඉන්දියාවේ සම්බන්ධතාව බලශක්ති, යටිතල පහසුකම්, ආරක්ෂක, ඩිජිටල් හැඳුනුම්පත්, ගෙවීම්, අධ්‍යාපන සහ ආයතනික සහයෝගීතාව දක්වා පුළුල් වී ඇත.

මේ සියල්ල වෙන් වෙන්ව බැලීම ප්‍රමාණවත් නොවේ.

දේශපාලන, හමුදා, ව්‍යවස්ථාමය සහ ආර්ථික ගිවිසුම් හරහා ඉන්දියාවේ උපායමාර්ගික අරමුණු ඉදිරියට ගෙන යන එකම රටාවක් මෙහි තිබේද?

මිත්‍රත්වය සහ සහයෝගීතාවයේ නාමයෙන් ඉන්දියාව තම උපායමාර්ගික අවශ්‍යතා ඉදිරියට ගෙන යන්නේද?

ශ්‍රී ලංකාවට ඉන්දියාව සමඟ මිත්‍ර සබඳතා අවශ්‍යය.

එහෙත් මිත්‍රත්වය යනු තමන්ගේ ව්‍යවස්ථාව, ජාතික ආරක්ෂාව, ආර්ථික ප්‍රමුඛතා, ඩිජිටල් පද්ධති, අධ්‍යාපන ප්‍රතිපත්ති සහ උපායමාර්ගික සම්පත් පිළිබඳ ස්වාධීනව තීරණය කිරීමේ අයිතිය අත්හැරීම නොවේ.

ඉන්දියාවට තම ජාතික අවශ්‍යතා වෙනුවෙන් කටයුතු කිරීමට අයිතියක් ඇත.

ශ්‍රී ලංකාවටද තම ජාතික අවශ්‍යතා ආරක්ෂා කිරීමට ඒ හා සමාන අයිතියක් ඇත.

දෙරට අතර සම්බන්ධතාව තිබිය යුත්තේ ස්වෛරී රටවල් දෙකක් අතර සමානත්වය මතය. භූගෝලීය සමීපත්වය, ආර්ථික යැපීම හෝ අතීත මැදිහත්වීම් මත ශ්‍රී ලංකාවේ අනාගතය තීරණය විය යුතු නැත.

අද ප්‍රශ්නය 1987දී ඉන්දියාව කළේ කුමක්ද යන්න පමණක් නොවේ.

එදා සිදුවූ දේවල ප්‍රතිවිපාක ශ්‍රී ලංකාව තේරුම් ගෙන තිබේද?

අද අත්සන් කරන ගිවිසුම් තුළින් රටේ ස්වෛරීත්වය ආරක්ෂා කිරීමට අවශ්‍ය පියවර ගෙන තිබේද?

නැතහොත් තම දේශපාලන පැවැත්ම වෙනුවෙන් ශ්‍රී ලංකාව පාවාදීමට දේශපාලන පක්ෂ සූදානම්ද?

ශ්‍රී ලංකාවේ අනාගතය තීරණය කළ යුත්තේ ශ්‍රී ලංකාවයි.

 

INDIA’S STRATEGIC GAME IN SRI LANKA: FROM TAMIL MILITANCY TO CONSTITUTIONAL CHANGE AND ECONOMIC INFLUENCE